Wydatki na remont placu firmowego stanowią koszt

Przedsiębiorca prowadzi działalność od 1989 roku na własnej nieruchomości. Przedmiotem tej działalności był najpierw transport samochodem ciężarowym, następnie handel węglem. W 1992 roku podatnik utwardził plac betonem - około 700 mkw. W 2002 roku zmienił rodzaj działalności i otworzył sklep spożywczo-przemysłowy.

Plac, stanowiący integralną całość ze sklepem, służący jako podjazd i parking dla klientów, został ujęty w ewidencji środków trwałych. Z powodu jego znacznej eksploatacji, beton uległ znacznemu zniszczeniu i popękał. Podatnik musi dokonać naprawy, remontu placu przez wymianę uszkodzonego betonu na kostkę brukową, przemysłową. Wartość robót wyniesie ogółem ok. 70 tys. zł. Czy wydatki na remont placu podatnik zaliczy do kosztów uzyskania przychodu?

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.

Nie uważa się za koszty wydatków na ulepszenie środków trwałych, które powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Jeżeli środki trwałe ulegają ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, ich wartość początkową powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3,5 tys. zł.

Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku przekracza 3,5 tys. zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia tych środków do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego w odniesieniu do remontu należy stosować definicję sformułowaną w przepisach prawa budowlanego. Remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym polegające na wymianie zużytych składników technicznych, następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji. Wymiana zużytych elementów na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru.

Ulepszenie natomiast polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych kategorii prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą być uznane za wydatki ulepszające ten środek.

Różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej tego środka i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów. Natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych.

W przypadku podatnika poniesione nakłady na remont placu, w wyniku których przywrócony zostanie stan techniczny i użytkowy środka trwałego (placu), a jego pierwotne przeznaczenie nie ulegnie zmianie, będą stanowić koszt uzyskania przychodu.

dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 30 grudnia 2011 r. (nr IPTPB1/415-193/11-4/DS).

Ewa Matyszewska