Zryczałtowany podatek nie od każdej wypłaty poniżej 200 zł

Stowarzyszenie sportowe prowadzi działalność m.in. w zakresie powszechnego rozwoju dyscyplin sportu. Jednym z jej elementów jest organizacja i finansowanie zawodów sportowych, podczas których stowarzyszenie będzie wypłacać sędziom wynagrodzenie za sędziowanie na podstawie delegacji sędziowskich lub list ryczałtów sędziowskich. Dokumenty te są tożsame z umowami, ponieważ na ich podstawie organizator wypłaci sędziom umówione wynagrodzenie. Sędziowie powoływani są przez organizatora zawodów z listy uprawnionych. Stawki za sędziowanie określone są w regulaminie zawodów lub przez Polskie Związki Sportowe. Ostatecznie to jednak organizator umawia się z sędzią na wykonanie określonej czynności za określone wynagrodzenie. Stowarzyszenie zamierza jako płatnik potrącać zryczałtowany podatek dochodowy, jeśli kwota wynagrodzenia określonego na delegacji sędziowskiej lub na liście ryczałtów sędziowskich nie przekroczy 200 zł. Ma jednak wątpliwości, czy takie postępowanie będzie prawidłowe?

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których zaniechano poboru podatku. Natomiast stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT źródłem przychodów jest m.in. działalność wykonywana osobiście.

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się m.in. przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak też przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.

Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o PIT od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł - w wysokości 18 proc. przychodu. Jak z tego wynika, opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma miejsce, gdy:

1) umowa zawarta jest z osobą niebędącą pracownikiem płatnika,

2) kwota należności z tytułu tej umowy nie przekracza 200 zł oraz

3) wysokość należności wynika z umowy.

Powyższe uregulowania mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie wymienione przesłanki.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że stowarzyszenie nie zawiera z sędziami umów-zleceń lub umów o dzieło. Zatem w stosunku do ich wynagrodzeń nie zostaną spełnione powyższe przesłanki, ponieważ sędziów otrzymujących przedmiotowe wynagrodzenie na podstawie delegacji sędziowskich lub list ryczałtów sędziowskich nie wiążą umowy, z których wynikałaby ich wysokość.

W związku z tym, mimo że kwota wynagrodzenia określonego na delegacji sędziowskiej lub na liście ryczałtów sędziowskich nie przekroczy 200 zł, nie ma możliwości zastosowania do wypłacanych wynagrodzeń art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o PIT, tzn. poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, gdyż wysokość wypłacanego wynagrodzenia nie wynika z zawartej umowy.

Skoro tak, to na stowarzyszeniu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, najniższą stawkę ze skali podatkowej. Zaliczkę zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, pobranej ze środków podatnika przez płatnika.

Stosownie do art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o PIT, koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 ustala się w wysokości 20 proc. uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru (PIT-4R). Natomiast do końca lutego roku następującego po roku podatkowym muszą przesłać podatnikom oraz urzędom skarbowym imienne informacje o wysokości dochodu (PIT-11).

W konsekwencji należy stwierdzić, że stowarzyszenie nie postąpi słusznie, jeśli od określonego wyżej wynagrodzenia potrąci zryczałtowany podatek dochodowy, jeśli kwota wynagrodzenia określonego na delegacji sędziowskiej lub na liście ryczałtów sędziowskich nie przekroczy 200 zł.

z 7 listopada 2013 r., nr ILPB1/415-994/13-2/AMN

KOMENTARZ EKSPERTA

@RY1@i02/2013/232/i02.2013.232.07100040a.802.jpg@RY2@

Adrian Stępień ekspert podatkowy w KPMG

Organ wydający interpretację stwierdził, że art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o PIT należy rozumieć w ten sposób, iż ww. opodatkowanie można zastosować, gdy: umowa zawarta jest z osobą niebędącą pracownikiem płatnika, kwota należności z tytułu tej umowy nie przekracza 200 zł oraz wysokość należności wynika z umowy. Organ uznał, iż sędziów otrzymujących wynagrodzenie na podstawie delegacji sędziowskich lub list ryczałtów sędziowskich nie wiążą umowy, z których wynikałaby wysokość wynagrodzenia. W konsekwencji nie znajduje zastosowania ww. przepis.

Chociaż wskazane stanowisko jest powszechne w praktyce organów podatkowych (por. np. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 sierpnia 2012 r., nr IPPB4/415-453/12-5/JK3), to trudno uznać je za trafne, gdyż nie odpowiada wynikom literalnej czy też celowościowej wykładni tego artykułu. Organizacja wyznaczająca sędziego jedynie pośredniczy między usługodawcą a usługobiorcą. Sama nie świadczy usługi i nie otrzymuje wynagrodzenia. Trudno więc uznać, że między sędzią (usługodawcą) a podmiotem wypłacającym mu wynagrodzenie (usługobiorcą) nie została zawarta jakakolwiek umowa, chociażby w formie ustnej czy też dorozumianej. Ponadto, w omawianym przypadku, skoro stawki sędziowskie są ustalone z góry, a obie strony je akceptują i chcą zastosować, to trudno argumentować, że strony nie określiły wynagrodzenia w łączącej je umowie poprzez akceptację stawek. Także wykładnia celowościowa ww. przepisu potwierdza przyjęte stanowisko. Celem wskazanego przepisu jest bowiem uproszczenie rozliczeń w przypadku nieregularnych przychodów o niskiej wartości. Stanowisko analogiczne do przedstawionego przez organ jest również kwestionowane w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 lipca 2013 r., sygn. I SA/Gl 281/13).