Przy kwalifikacji kosztów pomocna okaże się książka obiektu

Decyzje administracyjne dotyczące pozwolenia na rozbudowę oraz użytkowanie dołączone do akt nie przesądzają o charakterze robót i usług budowlanych oraz o tym, czy stanowią one wydatki na cele remontowe - zaliczane do kosztów uzyskania przychodów (dalej: KUP), czy modernizacyjne - stanowiące podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Naczelnik urzędu skarbowego decyzją z 2008 roku określił wysokość zobowiązania w PIT za 2002 rok. Organ nie uznał za KUP wydatków na zakup materiałów i usług budowlanych w kwocie ponad 183 tys. zł, dokonanych w związku z pracami budowlanymi wykonywanymi w budynku nabytym w 2000 roku. Zdaniem organu ze znajdujących się w aktach decyzji o pozwoleniu na rozbudowę oraz pozwoleniu na użytkowanie wynikało, że wskazane wydatki nie zostały poniesione na remont budynku, lecz na jego adaptację, przystosowanie do nowych funkcji. Budynek ten, w którym dotychczas mieścił się żłobek, został bowiem przerobiony na ośrodek doradztwa inwestycyjnego, pomieszczenia usługowo-handlowe oraz biura projektów. Według organu wynika z tego, że podatnicy dokonali rozbudowy, przebudowy, nadbudowy, a nie remontu - czyli powinni rozliczać te wydatki poprzez odpisy amortyzacyjne. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję naczelnika.

W skardze do sądu podatnik wskazał na naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 22g ust. 17 ustawy z 26 lipca 1991 r. o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami nie zalicza się do KUP wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiących podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 listopada 2011 r. (sygn. akt I Sa/Kr 507/11) uchylił obie decyzje organów. Według sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że sporne koszty poniesione zostały na przebudowę, rozbudowę i adaptację zakupionego budynku. Sąd zwrócił uwagę, że z załączonych do akt sprawy opinii biegłego i rzeczoznawcy wynika, że w budynku w latach 2002-2003 były prowadzone prace remontowe. Według WSA niewystarczające są decyzje o pozwoleniu na rozbudowę oraz pozwoleniu na użytkowanie. Zasady doświadczenia życiowego i logiki wskazują, że możliwe jest nawet jednoczesne prowadzenie prac remontowych oraz np. adaptacyjnych czy stanowiących rozbudowę tego samego obiektu budowlanego - uzasadnił sąd I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej złożył kasację, w wyniku której rozstrzygnięcie WSA zostało uchylone.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie wyroku sądu wojewódzkiego jest błędne. Orzekł, że decyzje administracyjne mogą być dołączone do akt, ale nie przesądzają o charakterze robót i usług budowlanych. Dlatego badanie decyzji przez organy podatkowe oraz sąd nie może obejmować jej strony merytorycznej, lecz musi ograniczyć się, jeśli istnieje taka potrzeba, wyłącznie do strony formalnej - np. czy akt ten wydał uprawniony organ. Ponadto sąd I instancji nie przesądził, czy dołączona do akt ekspertyza ma walor opinii biegłego w rozumieniu art. 197 par. 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), i jaka jest jej w związku z tym moc dowodowa.

NSA, dając zalecenia sądowi I instancji, który będzie ponownie rozpatrywał sprawę, stwierdził, że dowodem mogącym wskazywać na charakter prac budowlanych prowadzonych z wykorzystaniem zakupionych materiałów i usług jest "Książka obiektu budowlanego", w której znajduje się zapis dotyczący danych technicznych, tj. powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej, powierzchni całkowitej, powierzchni netto, kubatury. Aby ocenić zakres prac, zaliczając je do remontowych lub modernizacyjnych, dane te należałoby porównać z danymi sprzed rozpoczęcia robót - podkreślił sąd.

z 21 maja 2013 r. (sygn. akt II FSK 450/12), prawomocny

Oprac. Przemysław Molik