Liczy się umowa z krajem zatrudnienia, a nie przebywania

Polski rezydent podatkowy, który uzyskał dochody tylko w Norwegii, nie musi rozliczać się z PIT w naszym kraju. Nawet gdy jeździł w tym czasie w podróże służbowe po innych krajach - orzekł WSA w Gdańsku.

Chodziło o polskiego rezydenta, który od 2007 r. pracował w Norwegii. W 2011 r. nie uzyskał w Polsce żadnych dochodów, które podlegałyby tu opodatkowaniu, natomiast w samej Norwegii przebywał krócej niż 183 dni. Jako pracownik norweskiej firmy odbył kilkumiesięczną delegację do różnych krajów: Hiszpanii, Chin, Korei Południowej i Singapuru. W państwach tych norweski pracodawca nie ma zagranicznego zakładu ani stałej placówki.

W zeznaniu podatkowym za 2011 r. norweski urząd skarbowy naliczył mu podatek w wysokości 0 koron.

Podatnik był przekonany, że wynagrodzenie z Norwegii nie będzie opodatkowane w Polsce. Bez znaczenia - uważał - jest to, że norweska danina była zerowa.

Izba skarbowa była innego zdania. Wskazała, że wynagrodzenie jest zawsze opodatkowane tam, gdzie jest wykonywana praca. Natomiast miejsce wykonywania pracy znajduje się tam, gdzie osoba fizyczna przebywa, wykonując pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Dlatego - zdaniem izby - należy wziąć pod uwagę nie tylko umowę Polski z Norwegią, lecz także z wszystkimi innymi krajami, w których wykonywał on pracę, tj. z Hiszpanią, Chinami, Koreą Południową i Singapurem. Izba stwierdziła, że zwolnienie dochodów w samej Norwegii nie wyklucza obowiązku przeanalizowania art. 15 ust. 2 umów zawartych przez Polskę z pozostałymi krajami. A skoro spełnione są zawarte w nim warunki, to wynagrodzenie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce. Chodzi o wymogi: podatnik przebywa w krajach wykonywania pracy łącznie nie dłużej niż 183 dni w roku, wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę (albo w jego imieniu), który nie ma w krajach wykonywania pracy miejsca zamieszkania lub siedziby oraz wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca ma w krajach wykonywania pracy.

WSA w Gdańsku uchylił tę interpretację. Nie zgodził się z izbą, że w 2011 r. doszło u podatnika do takiej zmiany miejsca wykonywania pracy, która nakazywałaby zastosowanie umów zawartych przez Polskę z Hiszpanią, Singapurem, Koreą Południową i Chinami. Orzekł, że w tej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 22 ust. 1 lit. a polsko-norweskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wynika z niego, że jeśli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami umowy może być opodatkowany w Norwegii, to Polska zwolni go z opodatkowania.

Wyrok jest nieprawomocny.

Magdalena Mucha

 doradca podatkowy, dyrektor w 8Tax Doradztwo Podatkowe Sp. z o.o.

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Gdańsku z 21 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 777/14. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia