Czy wyjazd na wczasy lub do sanatorium wpłynie na rozliczenie podatkowe

Za wydatki rehabilitacyjne uważa się m.in. wydatki poniesione na: odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym, odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Zgodnie z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych lecznictwo uzdrowiskowe prowadzi się w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego zlokalizowanych w uzdrowiskach. Zakładem lecznictwa uzdrowiskowego jest zakład opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, działający na obszarze uzdrowiska, utworzony w celu udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego, w ramach kierunków leczniczych, w szczególności wykorzystujący warunki naturalne przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

Zakładami lecznictwa uzdrowiskowego są: szpitale uzdrowiskowe; sanatoria uzdrowiskowe; prewentoria uzdrowiskowe dla dzieci; przychodnie uzdrowiskowe.

Dom wczasowy nie jest zakładem lecznictwa uzdrowiskowego, a co za tym, idzie, odpłatność za pobyt we wspomnianym domu nie podlega odliczeniu od dochodu w ramach określonej w ustawie o PIT odpłatności za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych.

Podatnicy, którzy są osobami niepełnosprawnymi lub mają na utrzymaniu osoby niepełnosprawne, mogą w rocznym rozliczeniu PIT odliczyć od dochodu wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne. Tymi wydatkami są m.in. wydatki poniesione na:

● odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

a) osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego;

b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a);

● używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł;

● odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

a) na turnusie rehabilitacyjnym;

b) w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, rehabilitacji leczniczej, opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych;

c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia.

W opisanym przypadku podatnik ponosi koszty dojazdu do sanatorium. W związku z tym podatnikowi przysługuje odliczenie od dochodu wydatków związanych z przejazdem na i z leczenia uzdrowiskowego. Wysokość wydatków jest ustalana na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

Jednak w przypadku dojazdów własnym samochodem nie jest konieczne posiadanie faktur czy rachunków. Mogą to być inne dokumenty potwierdzające fakt dojeżdżania na zabiegi.

Zgodnie z ustawą o PIT odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej podlegają m.in. wydatki poniesione na dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne samochodem będącym własnością bądź współwłasnością podatnika. Odliczenie z tego tytułu nie może przekroczyć rocznie 2280 zł.

Wydatki ponoszone z tytułu używania samochodu w związku z przejazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne nie wymagają sformalizowanego dokumentu potwierdzającego poniesienie wydatku, np. rachunku, faktury, co oznacza, że w toku weryfikacji organowi podatkowemu można przedstawić każdy dowód świadczący o tym, że osoba niepełnosprawna istotnie poniosła wydatki na wskazany cel.

W konsekwencji, do skorzystania z ulgi w wysokości 2280 zł niewystarczający jest sam fakt bycia osobą niepełnosprawną oraz bycia właścicielem samochodu osobowego jak również posiadania skierowania od lekarzy prowadzących na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Konieczne jest faktyczne korzystanie z samochodu w celu koniecznego przejazdu na te zabiegi i poniesienie związanych z tym wydatków oraz co najmniej uprawdopodobnienie poniesienia tych wydatków (np. uzyskanie poświadczenia, że z zabiegów tych osoba niepełnosprawna korzystała – poprzez dostarczenia np. kserokopii karty zabiegów, wskazanie świadków, którzy potwierdzą fakt uczestnictwa w zabiegach, przedłożenie zaświadczenia o uczestnictwie w zabiegach).

Pomoc indywidualna dla osób niepełnosprawnych na odpłatność za pobyt na koloniach, obozach oraz turnusach rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych dzieci pracowników, a także dla dzieci osób niepełnosprawnych, stanowi świadczenie na rehabilitację zawodową, społeczną i leczniczą osób niepełnosprawnych ze środków zakładowych funduszy rehabilitacji osób niepełnosprawnych zwolnioną z podatku dochodowego.

Zatem odpłatność za pobyt niepełnosprawnego dziecka pracownika, na koloniach, obozach oraz turnusach rehabilitacyjnych finansowana w ramach indywidualnej pomocy z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest świadczeniem wolnym PIT.

Odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej podlegają m.in. wydatki poniesione na odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne. Zatem podatniczka będzie mogła poniesione na zabiegi rehabilitacyjne wydatki odliczyć od dochodu w PIT za 2009 rok. Trzeba będzie tylko zadbać o dokumenty, które potwierdzą, że takie wydatki zostały poniesione w określonej wysokości.

Dopłaty do wypoczynku podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: wypoczynek powinien być zorganizowany; organizatorem wypoczynku musi być podmiot prowadzący działalność w tym zakresie; wypoczynek powinien przybrać formę: wczasów, kolonii, obozu lub zimowisk, w tym również połączonego z nauką, pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych, leczniczo-opiekuńczych; dopłata powinna dotyczyć dzieci i młodzieży uczestniczącej w wypoczynku, które nie ukończyły 18 roku życia.

Dopłaty do wypoczynku, które spełniają łącznie wymienione warunki i są finansowane z funduszu socjalnego, podlegają w całości zwolnieniu od opodatkowania PIT, natomiast w przypadku sfinansowania z innych źródeł zwolnienie przysługuje do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 760 zł.

Do zastosowania tego zwolnienia niezbędne jest posiadanie odpowiednich dokumentów. Wszelkie kwoty pieniężne przyznane z funduszu socjalnego przeznaczone na dopłaty do wypoczynku zorganizowanego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie, w formie wczasów, kolonii, obozów i zimowisk, w tym również połączonego z nauką, pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych, oraz przejazdów związanych z tym wypoczynkiem i pobytem na leczeniu – dzieci i młodzieży do lat 18, które są udokumentowane fakturami VAT lub rachunkami, korzystają ze zwolnienia z PIT. Dla celów podatkowych i dla urzędu skarbowego nie ma znaczenia fakt, czy otrzymana kwota stanowi zwrot kosztów, refundację czy też dofinansowanie, a także czy podatniczka wcześniej wystąpi o zaliczkę, bowiem kwoty pieniężne wypłacone z funduszu socjalnego korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli są przeznaczone na dopłaty do wypoczynku zorganizowanego dla dzieci i młodzieży do lat 18 przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie oraz są udokumentowane fakturami VAT lub rachunkami.