W jaki sposób ustalać rezydencję podatkową

ekspert podatkowy

Posiadanie statusu rezydenta bądź nierezydenta podatkowego w Polsce wiąże się przede wszystkim z tym, czy podatek od całości dochodów uzyskanych przez podatnika zostanie zapłacony w Polsce, czy też podatek będzie płatny jedynie od dochodów pochodzących ze źródeł położonych w Polsce. Definicję rezydenta zawiera art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten przewiduje, że osoba fizyczna posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski dla celów podatkowych, jeżeli posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Osoba, która spełnia te kryteria, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Osoba, która nie spełnia wskazanych kryteriów, nie powinna być uznana za rezydenta podatkowego w Polsce. Oznacza to, że osoba ta powinna podlegać obowiązkowi podatkowemu w Polsce jedynie w odniesieniu do dochodów (przychodów) osiąganych ze źródeł położonych w Polsce, do których należą, w szczególności z wykonywanej w Polsce pracy, dochody z działalności wykonywanej osobiście, z działalności gospodarczej, z nieruchomości położonych na terytorium Polski.

Wskazane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Kwestie związane z ustalaniem rezydencji podatkowej zostały uregulowane w art. 4 polsko-duńskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z 2001 roku. Jeżeli ta osoba posiada stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania z żadnym z państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym zwykle przebywa. Jeżeli okaże się, że osoba fizyczna przebywa zazwyczaj w obu państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, którego jest obywatelem. Wreszcie jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy państw rozstrzygną sprawę jej rezydencji podatkowej w drodze wzajemnego porozumienia.