Czy w Polsce rozlicza się zarobki z USA

Badając ten przypadek, w pierwszej kolejności należy ustalić, w którym państwie podatnik ten jest rezydentem dla celów podatkowych. Zasady określania rezydencji wskazuje art. 4 umowy między Polską a Stanami Zjednoczonymi o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawierający zasady określania miejsca zamieszkania (rezydencji) dla celów podatkowych (tzw. tie-breaker rules). Zgodnie z tym przepisem, Jeżeli natomiast stale zamieszkuje w obydwu państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z nich, to będzie uważana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych). Z kolei jeżeli nie można ustalić, w którym z państw znajduje się ośrodek jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że podatnik może być uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania w obydwu państwach, gdyż - po pierwsze - przebywa w Polsce powyżej 183 dni w danym roku podatkowym/kalendarzowym, czyli wypełnia dyspozycję art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz - po drugie - posiada certyfikat rezydencji wydany w USA i czasowo przebywa tam przez jeden, dwa miesiące w każdym roku. W takiej sytuacji trzeba ustalić, z którym z obu państw dany podatnik ma tzw. ściślejsze związki osobiste i majątkowe. Wydaje się, że na podstawie przedstawionego opisu nie da się tego jednoznacznie stwierdzić, aczkolwiek długość pobytu podatnika w Polsce, czyli 10-11 miesięcy w każdym roku podatkowym, wskazywałaby na Polskę. Ponadto niewątpliwie podatnik ten zazwyczaj przebywa w Polsce. W konsekwencji większość okoliczności faktycznych wskazuje, że zgodnie z art. 4 umowy polsko-amerykańskiej podatnik ten ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, mimo posiadania formalnego certyfikatu rezydencji wydanego przez władze skarbowe USA.

W tej sytuacji Zgodnie z art. 20 umowy polsko-amerykańskiej, dotyczącym metody unikania podwójnego opodatkowania, przy rozliczaniu dochodu tego podatnika, Polska zezwoli na zaliczenie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków zapłaconych w Stanach Zjednoczonych, czyli zastosuje tzw. metodę odliczenia proporcjonalnego. W rocznym zeznaniu składanym w Polsce znajdują się stosowne rubryki służące wykazaniu dochodu zagranicznego, a następnie potrąceniu zapłaconego za granicą podatku od kwoty podatku należnego w Polsce.

Należy dodać, że zaliczeniu w Polsce będzie podlegał jedynie amerykański federalny podatek dochodowy, natomiast podatek stanowy i miejski, dodatkowo pobierane w USA obok podatku federalnego, nie będę podlegały zaliczeniu, gdyż nie zostały one - dla celów unikania podwójnego opodatkowania dochodu - objęte przedmiotowym zakresem umowy polsko-amerykańskiej, o którym mowa w art. 2 tej umowy.