Nie dla każdego budynku można stosować indywidualną stawkę

Od 2001 roku spółka jawna posiada w ewidencji środków trwałych budynek magazynowo-biurowy. Obecnie zamierza go rozbudować. Wydatki na ten cel przekroczą 3,5 tys. zł i spowodują wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do jego wartości z dnia przyjęcia do użytkowania. Czy spółka może ustalić indywidualną stawkę amortyzacyjną dla ulepszonego środka trwałego?

Podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

● dla budynków (lokali) i budowli innych niż wymienione w art. 22j pkt 4 ustawy o PIT - 10 lat, z wyjątkiem:

a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,

b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m sześc. domków kempingowych i budynków zastępczych

● dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata (pkt 3),

● dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 proc., 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (pkt 4).

Indywidualne stawki amortyzacyjne mogą być ustalane jedynie dla takich środków trwałych, które - w rozumieniu ustawy o PIT - są albo używane, albo ulepszone, a ponadto nie były wcześniej wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzonej przez podatnika.

Środki trwałe uznaje się za:

● używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy,

● ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30 proc. wartości początkowej.

Wydatki na ulepszenie środka trwałego to nakłady poczynione na jego przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację (w tym wydatki na nabycie części składowych i peryferyjnych), których suma w danym roku podatkowym przekracza 3,5 tys. zł, a których skutkiem jest wzrost wartości użytkowej mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonego środka trwałego i kosztami jego eksploatacji. Wydatki te powiększają wartość początkową środka trwałego.

Skoro w analizowanej sprawie budynek jest środkiem trwałym wprowadzonym w 2001 roku do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to nie spełnia kryterium do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Nie istnieje zatem możliwość zastosowania do jego amortyzacji indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Oprac. Ewa Matyszewska