Wszyscy wspólnicy muszą spełniać warunki do amortyzacji

Spółka komandytowa ma prawo do zastosowania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego tylko wtedy, gdy każdy z jej wspólników spełnia przesłanki pozytywne dla takiego odpisu. Spełnienie przez jednego przesłanek negatywnych, tzn. kontynuacja działalności gospodarczej, wyłącza prawo do odpisu amortyzacyjnego dla spółki, a co za tym idzie prawo pozostałych do zaliczenia kosztów tej amortyzacji do kosztów uzyskania przychodów.

Podatnik zwrócił się z wnioskiem o interpretację, czy jako komandytariusz w spółce komandytowej ma prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów wynikających z zastosowanej przez spółkę komandytową jednorazowej amortyzacji, proporcjonalnie do udziału w zysku, tj. 88 proc. kosztów w sytuacji, gdy inny wspólnik w spółce skorzystał już wcześniej z jednorazowej amortyzacji przy prowadzeniu innej, jednoosobowej działalności gospodarczej? Skarżąca zakłada, że spółka komandytowa ma prawo do ujęcia w księgach rachunkowych jednorazowej amortyzacji. W związku z tym komandytariusz ma prawo do ujęcia proporcjonalnie kosztów amortyzacji w kosztach uzyskania przychodów w swoim rozliczeniu podatkowym. MF w udzielonej interpretacji zajął stanowisko odmienne, podnosząc, że podatnik nie ma prawa do zaliczenia tych kosztów do kosztów uzyskania przychodów. Wynika to z faktu, iż spółka nie ma prawa do jednorazowej amortyzacji. MF twierdzi, że bez wątpienia w omawianym stanie faktycznym doszło do kontynuacji działalności gospodarczej, a nie utworzenia nowej spółki komandytowej. Wspólnik skarżącego prowadził wcześniej indywidualną działalność gospodarczą, nie zakończył jej, zatem doszło tylko do zmiany formy prawnej, organizacyjnej spółki i nie ma podstaw do jednorazowej amortyzacji, której koszty wspólnik mógłby sobie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik nie zgodził się z tym stanowiskiem i wniósł skargę do WSA. Sąd jednak nie podzielił stanowiska podatnika. Uznał, że spółka komandytowa ma prawo do zastosowania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego tylko wtedy, gdy każdy z jej wspólników spełnia przesłanki pozytywne dla takiego odpisu.

Wyrok WSA w Rzeszowie z 22 lipca 2010 r. I SA/Rz 372/10, niepublikowany.

@RY1@i02/2010/217/i02.2010.217.086.003c.001.jpg@RY2@

Tomasz Nierobisz, menedżer w Deloitte

Komentowane orzeczenie budzi pewne wątpliwości. Sąd podkreślił, że nie jest możliwe różnicowanie zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych nabytych przez spółkę w stosunku do poszczególnych wspólników spółki z uwagi na fakt, że wspólnicy dokonują rozliczeń podatkowych w oparciu o dane wynikające z ksiąg spółki. Rzeczywiście prawdą jest, że zarówno księgi rachunkowe, jak i podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzi spółka, a nie wspólnicy tej spółki. Niemniej pamiętać należy, ze podatnikami są poszczególni wspólnicy, a nie spółka nieposiadająca osobowości prawnej. Dlatego też może budzić wątpliwości stanowisko, że prowadzenie działalności gospodarczej w takiej, a nie innej formie, tj. w formie spółki cywilnej lub osobowej z pewnymi osobami - tj. wspólnikami, do których nie znajduje zastosowania art. 22k ust. 7 z uwagi na treść art. 22k ust. 11 - może wpływać na zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Doprowadza to bowiem do różnicowania dwóch tych samych osób w zależności od tego, w jakiej formie podejmą działalność gospodarczą i z kim. Podjęcie działalności gospodarczej w formie jednoosobowej umożliwiałoby dokonywanie jednorazowych odpisów amortyzacyjnych, podczas gdy podjęcie działalności w ramach spółki cywilnej czy osobowej możliwość tę wyklucza. Wydaje się, że do zaakceptowania na gruncie obecnego prawa byłoby zajęcie stanowiska odmiennego od tego, które przyjął sąd. Jednak z zastrzeżeniem, że wspólnik mający prawo do jednorazowej amortyzacji dokonuje tego w odniesieniu do tej części wartości początkowej środka trwałego, która odnosi się do tego wspólnika z uwzględnieniem przypadającego na niego udziału w zysku spółki.