Nieodpłatne świadczenie od pracodawcy to przysporzenie

Nieodpłatne świadczenia są przychodem, tak samo jak np. wypłata wynikająca z umowy o pracę. Wynika to z zasady obowiązującej w podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą każde faktycznie otrzymane przysporzenie jest przychodem, który podlega opodatkowaniu. Podatnicy mają jednak mnóstwo problemów z opodatkowaniem takich świadczeń. Powyższe zasady dotyczą również nieodpłatnych świadczeń, takich jak zapłata za nocleg oraz zwrot wydatków na samochód. O tym, że tego rodzaju świadczenia są przychodem pracownika, orzekł ostatnio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z 8 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 299/12, nieprawomocny).

Przejazdy i hotele

Skarżącym była spółka, która świadczy usługi doradcze. Chce ona zatrudnić na umowę o pracę osobę, której miejscem pracy będzie obszar województwa lub kilku województw. Do zakresu obowiązków pracownika będą należały wizyty i spotkania z klientami poza siedzibą firmy. Wszystko to zapisano w umowie o pracę. Podatnik będzie więc musiał dojeżdżać do klientów lub potencjalnych klientów do odległych miejsc w kraju, będzie musiał nocować poza miejscem zamieszkania i opłacać koszty hotelu i parkingu. Spółka wskazała jednak, że nie będą to podróże służbowe. Będzie ona zwracała pracownikowi koszty wyjazdów, czyli wydatki na noclegi i parkingi, które będą udokumentowane rachunkami i fakturami. Jej zdaniem zwrot kosztów nie będzie dla podatnika żadną korzyścią, a jedynie refinansowaniem wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz pracodawcy. Spółka dodała, że pracownik będzie korzystał z samochodu służbowego, ale może się zdarzyć, że pojedzie na spotkanie własnym autem. Chciała wiedzieć, czy wypłacone pracownikowi kwoty zwrotu wydatków będą dla niego przychodem i czy spółka powinna pobrać i odprowadzić od nich zaliczkę na podatek dochodowy.

Sąd rozstrzygając sprawę, zwrócił uwagę na specyfikę sytuacji przedstawionej we wniosku przez podatnika. Wskazał on, że wyjazdy służbowe pracownika nie będą podróżami służbowymi.

Liczy się każda korzyść

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) za przychody ze stosunku pracy uważa się m.in. wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z kolei z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT wynika, że przychodami są m.in. pieniądze, które podatnik dostanie lub które są pozostawione do jego dyspozycji, w tym także otrzymane świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia.

Sąd wyjaśnił, że w praktyce przychodem jest każda realna korzyść, jaką uzyska lub uzyskał podatnik. Jednocześnie w powyższych przepisach nie określono wszystkich kategorii przychodów ze stosunku pracy. Zatem każda wypłata, którą dostaje pracownik w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, jest jego przychodem z pracy, który jest opodatkowany podatkiem dochodowym. Odnosząc się do sytuacji pracownika, sąd stwierdził, że to nieprawda, że podatnik w związku ze zwrotem kosztów wyjazdu nie uzyska żadnej korzyści. Zdaniem WSA skoro pracownik w umowie ma zapisane określone obowiązki i wiążą się z nimi wydatki, to gdyby pracodawca nie zwrócił ich, to podatnik musiałby je ponieść z własnej kieszeni. W efekcie - wyjaśnił sąd - zwrot wydatków będzie przysporzeniem majątkowym pracownika.

WSA wyjaśnił też, że ustawodawca traktuje diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika jako przychód, który jest zwolniony z podatku.

Łukasz Zalewski

lukasz.zalewski@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.).