Sprzedaż auta po leasingu nie zawsze w ramach firmy

Sprzedaży składników majątku (samochodu) nieujętych zgodnie z przepisami w ewidencji środków trwałych nie można uznać za przychód z działalności gospodarczej

Od grudnia 2008 r. w wyniku cesji umowy leasingowej z lutego 2008 r. dotyczącej najmu samochodu osobowego firma (osoby fizycznej) wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki korzystającego z umowy leasingowej. W wyniku zawartego porozumienia wszelkie koszty (raty leasingowe) związane z kontynuacją umowy leasingowej zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów firmy.

W lipcu 2012 r. na podstawie faktury wystawionej przez leasingodawcę podatnik kupił samochód osobowy. Po wykupie nie wprowadził go jednak do majątku (środków trwałych). Mało tego, samochód nie był w jakikolwiek sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, ale służył wyłącznie do celów prywatnych. Podatnik obecnie zamierza sprzedać auto.

Spór sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy przychód ze sprzedaży samochodu wykupionego z leasingu na cele prywatne stanowi przychód ze zbycia rzeczy (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o PIT, t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), czy też jest to przychód z działalności gospodarczej. Podatnik twierdził, że jest to przychód ze zbycia rzeczy, a organ uznał, że jest to przychód związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Sąd uznał, że rację w sporze ma podatnik. Uzasadniał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o PIT źródłem przychodu podlegającym opodatkowaniu jest sprzedaż rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Zasady tej nie stosuje się jednak w przypadku odpłatnego zbycia majątku (z pewnymi wyjątkami), nawet jeśli przed tym zbyciem rzeczy zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki zostały wycofane, i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.

Z przepisów tych wynika więc, że zbycia rzeczy nie można kwalifikować do powyższego źródła przychodów (sprzedaż rzeczy), jeśli podatnik zbywa przedmioty będące składnikami majątku związanego z działalnością gospodarczą. Przepisy ograniczają możliwość zakwalifikowania zbycia towarów związanych z działalnością gospodarczą do składników majątku wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT. Przepis ten mówi o: środkach trwałych, składnikach majątku, których wartość początkowa nie przekracza 3,5 tys. zł, ale nie jest jednocześnie niższa niż 1,5 tys. zł, oraz wartościach niematerialnych i prawnych.

Zdaniem sądu, aby stwierdzić, że przychód ze sprzedaży składnika mienia powstał w ramach działalności gospodarczej, konieczne jest uznanie go za środek trwały (musi to potwierdzać również ewidencja środków trwałych).

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy sąd wyjaśnił, że samochód osobowy był wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego wyłącznie w ramach umowy leasingu. Samochód nie był zaliczony do majątku firmy skarżącego, nie był więc środkiem trwałym. Po zakończeniu umowy leasingowej samochód został nabyty przez podatnika wyłącznie dla celów osobistych. Skarżący nie wykorzystywał też go w prowadzonej działalności gospodarczej. W efekcie nie można uznać auta za środek trwały przedsiębiorstwa. Sąd nie zgodził się z organem, że samo ujęcie wydatków leasingowych auta w kosztach uzyskania przychodów działalności gospodarczej oraz wydatków za paliwo oznacza, że samochód był składnikiem majątkowym firmy. Wojewódzki sąd administracyjny podkreślił, że podatnik korzysta w okresie leasingu operacyjnego z obcego środka trwałego. W konsekwencji sprzedaż samochodu przez podatnika generowała przychód ze sprzedaży rzeczy.

z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 574/13, nieprawomocny.

Oprac. Łukasz Zalewski