Trudno rozliczyć podwładnych z zagranicy

Decydując się na zatrudnienie obywatela z innego kraju, należy pamiętać o konsekwencjach podatkowych w zakresie rozliczania takiej osoby.

W przypadku transgranicznego zatrudniania na podstawie umowy o pracę mamy zwykle do czynienia z jednym z dwóch schematów rozliczenia. W pierwszym to polski pracodawca wypłaca wynagrodzenie obcokrajowcowi. To sytuacja najprostsza i budząca najmniej kontrowersji. W drugim za pracę na terytorium Polski wynagrodzenie wypłaca pracodawca, który nie ma miejsca zamieszkania, siedziby lub pobytu na terytorium Polski (podmiot zagraniczny).

Nieco bardziej skomplikowana jest druga sytuacja. Kontrowersje w tym przypadku dotyczą przede wszystkim tego, czy zagraniczny pracodawca może występować w Polsce jako płatnik. Organy podatkowe często wykluczają takie rozwiązanie, twierdząc, że zagraniczny pracodawca, jako podmiot niemający w Polsce siedziby oraz miejsca prowadzenia działalności, nie jest zobowiązany do poboru zaliczek od dochodów pracowników w Polsce. Nie można go uznać za płatnika na gruncie polskiego PIT. Odmiennego zdania są jednak od pewnego czasu sądy. Uznają, że zagraniczna osoba prawna, która nie ma na terytorium Polski siedziby, zakładu ani innego miejsca prowadzenia działalności, może być płatnikiem. Zdaniem sądu przesądza o tym treść polskiej ustawy o PIT. Zawiera ona szeroką definicję płatnika, a zgodnie z jej interpretacją każdy zagraniczny podmiot, który zatrudnia w naszym kraju pracowników na podstawie umowy o pracę (niezależnie od tego, skąd ten pracownik pochodzi), może być płatnikiem PIT - jeżeli tylko można uznać go za zakład pracy, a pracownik podlega opodatkowaniu w Polsce. ©?

MS

C4