Jak ująć w bilansie pożyczkę od osoby fizycznej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 22 ustawy o rachunkowości, przez zobowiązania krótkoterminowe rozumie się ogół zobowiązań z tytułu dostaw i usług, a także całość lub tę część pozostałych zobowiązań, które stają się wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego. Co do zasady, ustawodawca wprost nie odniósł się w przepisach do definicji zobowiązań długoterminowych, jednak przez zobowiązania długoterminowe należy rozumieć zobowiązania o terminie zapadalności powyżej 12 miesięcy. Zalicza się tu m.in. długoterminowe kredyty i pożyczki, obligacje i inne zobowiązania z tytułu emisji długoterminowych dłużnych papierów wartościowych, które zobowiązujemy się zwrócić w terminie późniejszym niż 12 miesięcy.

Otrzymana pożyczka przez spółkę od osoby fizycznej nie uwzględnia w umowie harmonogramu spłaty. W tej sytuacji ujęcie pożyczki w bilansie spółki w pozycji zobowiązań długoterminowych zależy od tego, czy w praktyce można przyjąć, że spółka nie może być zobligowana do spłaty w terminie krótszym niż 12 miesięcy od dnia bilansowego. Oznacza to, że ma prawo do niespłacania zobowiązań z tego tytułu przez okres co najmniej kolejnych 12 miesięcy od dnia bilansowego, pod warunkiem że okres wypowiedzenia umowy będzie dłuższy niż rok. W innym przypadku, a więc w sytuacji, gdy termin spłaty pożyczki jest krótszy niż 12 miesięcy, taka pożyczka powinna zostać ujęta w bilansie jako zobowiązania krótkoterminowe.

(AP)

Art. 3 ust. 1 pkt 22 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223).