W jaki sposób ująć w remanencie zużyty sprzęt

starszy menedżer w PwC

Zgodnie z art. 26 ustawy o rachunkowości jednostki przeprowadzają na koniec każdego roku obrotowego inwentaryzację, zwaną też remanentem końcowym. Powinna ona obejmować m.in. rzeczowe aktywa obrotowe i powinna zostać wykonana drogą spisu ilości z natury, porównania wartości z danymi z ksiąg rachunkowych oraz wyjaśnienia i rozliczenia różnic. Jednak cel remanentu końcowego nie ogranicza się jedynie do potwierdzenia ilości. Zasady wyceny zapasów, określone w art. 28 ustawy o rachunkowości, mówią, że należy je wycenić wg ceny nabycia lub kosztu wytworzenia, nie wyższych od ceny ich sprzedaży netto na dzień bilansowy. Remanent końcowy jest więc bardzo dobrą okazją do identyfikacji wszystkich tych składników zapasów, dla których istnieje ryzyko utraty wartości, w tym w szczególności zapasów przestarzałych, trudnozbywalnych, wolnorotujących, uszkodzonych itp.

Jeżeli podczas rocznego spisu stwierdzono, że istnieją takie problematyczne materiały, to w pierwszej kolejności należy je zidentyfikować. Najlepiej w tym celu przygotować osobne arkusze spisowe, a w instrukcjach inwentaryzacyjnych dokładnie określić, jakie pozycje powinny trafić na te arkusze i jaki dodatkowy opis komisje spisowe powinny zawrzeć, aby późniejsza wycena była możliwa. Następnie przy rocznej wycenie zapasów należy rozważyć, czy cena sprzedaży możliwa do uzyskania przekracza cenę nabycia lub wytworzenia, w szczególności dla pozycji na tych osobnych arkuszach. Z opisu zawartego w pytaniu wynika, że wartość możliwa do uzyskania ze sprzedaży tych zapasów będzie prawdopodobnie znikoma i - jeśli wcześniej nie zostały one objęte odpisem aktualizującym - wystąpi zapewne konieczność utworzenia takiego odpisu.

Dla zapasów problematycznych, jak np. odpady toksyczne, same rozważania na temat odpisów nie będą wystarczające. Może się bowiem okazać, że nie tylko zapas nie ma żadnej wartości, ale z jego utylizacją będą wiązały się dodatkowe koszty. Zgodnie z art. 35d ustawy o rachunkowości na pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których kwotę można wiarygodnie oszacować, należy utworzyć rezerwy. Jeśli na dzień bilansowy wiemy, że nie tylko nie znajdziemy nabywcy na nasze zużyte opony lub przeterminowany olej, ale dodatkowo będziemy musieli je zutylizować, należy na koszty tej utylizacji utworzyć odpowiednie rezerwy.

Oprac. Ewa Ciechanowska

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).