Obiad dla kontrahenta to koszty operacyjne

Zasady zaliczania do kosztów podatkowych poczęstunku dla kontrahenta nie są jasne. Również orzecznictwo nie jest w tym zakresie jednolite. Korzystny jest niewątpliwie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2013 r. (sygn. akt II FSK 702/11). Zgodnie z nim przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją tworzyw sztucznych może zaliczyć do kosztów wydatki na obiady z kontrahentami oraz zakup kawy i herbaty w firmie. Według NSA ma to związek z działalnością firmy.

Nie można automatycznie zakładać, że każdorazowe zaproszenie kontrahenta do restauracji lub poczęstowanie go kawą czy herbatą jest kreowaniem pozytywnego wizerunku i budowaniem prestiżu firmy. Jeśli taki wydatek jest związany z przychodem, np. służy zawarciu kontraktu, to może być odliczony. A taki stan faktyczny przedstawiał sam podatnik. Podkreślał, że prowadzi działalność handlową w zakresie produkcji tworzyw sztucznych, w tym eksport i import. Wiąże się z tym konieczność przeprowadzania spotkań o charakterze biznesowym, w których trakcie prowadzone są negocjacje handlowe. Spotkania takie w przypadku, gdy należą do wielogodzinnych, przeprowadzane są często poza siedzibą, np. w lokalach gastronomicznych lub restauracjach. Do dobrych obyczajów handlowych i praktyk należy podjęcie zaproszonego kontrahenta.

W razie kontroli

Dla podatników rozstrzygnięcia NSA oznaczają, że sąd dopuszcza taką sytuację, kiedy wydatki gastronomiczne mogą być kosztem uzyskania przychodu. Dotyczy to np. takich, które nie mają charakteru wystawnego czy też ponadstandardowego. Chodzi tu także o zwyczajową kawę, herbatę czy skromny posiłek w restauracji. NSA wielokrotnie odwoływał się do pojęcia wystawności. Dlatego w razie kontroli podatkowej można się na odpowiednie wyroki powoływać. Tak NSA rozstrzygał m.in. w wyrokach z 25 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2200/10) czy z 27 września 2012 r. (sygn. akt II FSK 392/11).

Ewidencja

Jak jednak ująć w księgach rachunkowych taki obiad? Ewidencja będzie przebiegała na koncie 460 - Pozostałe koszty rodzajowe. Przy tym duże znaczenie będą miały przepisy ustawy o VAT. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 tej ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych. Wyjątkiem są tylko nabyte gotowe posiłki przeznaczone dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Przykładowa ewidencja uwzględniająca te przepisy będzie przebiegała w sposób podany w przykładzie.

Inaczej będzie w przypadku zakupu ciasta czy kawy na poczęstunek dla kontrahentów.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Jeżeli podmiot wykonuje takie czynności, to może odliczyć VAT naliczony z faktury na zakup ciasta i kawy przeznaczonych na poczęstunek dla kontrahenta.

W takim przypadku ewidencja księgowa może wyglądać w następujący sposób:

wfaktura za ciastka i kawę: strona Wn konta 225 - Rozliczenie VAT naliczonego - wartość podatku, strona Wn konta 300 - Rozliczenie zakupu - wartość netto, strona Ma konta 202 - Rozrachunki z dostawcami - wartość brutto,

wzarachowanie w koszty - wartość netto: strona Wn konta 460 - Pozostałe koszty rodzajowe, natomiast, strona Ma konta 300 - Rozliczenie zakupu,

wzapłata za fakturę - wartość brutto: strona Wn konta 202 - Rozrachunki z dostawcami, strona Ma konta 130 - Rachunek bankowy.

PRZYKŁAD

Zapłata kartą

Przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją tworzyw sztucznych zaprosiło kontrahenta na obiad do restauracji. Rachunek wyniósł łącznie 400 zł. Pracownik zapłacił firmową kartą debetową.

@RY1@i02/2013/120/i02.2013.120.00800010a.801.gif@RY2@

Objaśnienia do schematu:

1a. Zapłata kartą za rachunek - 400 zł

1b. Równoległe obciążenie kosztów - 400 zł

2. Rozliczenie transakcji na podstawie rachunku bankowego - 400 zł

Agnieszka Pokojska

agnieszka.pokojska@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 330 z późn. zm.). Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Wyrok NSA w składzie siedmiu sędziów z 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11.