Amortyzacja zakończonych prac rozwojowych zależy od standardów

@RY1@i02/2013/081/i02.2013.081.18300040d.802.jpg@RY2@

Ewa Jakubczyk-Cały biegły rewident, prezes PKF Consult

Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba przede wszystkim sięgnąć do definicji wartości niematerialnych w ustawie o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 330). Zgodnie z tym przepisem takimi składnikami majątku są nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki. W szczególności chodzi o: autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje itp. Do tej kategorii mogą być więc zaliczone jedynie prawa nabyte wytworzone przez inną jednostkę. Wyjątek stanowią koszty zakończonych prac rozwojowych.

Ustawa o rachunkowości stawia również pewne warunki dla uznania prac rozwojowych za aktywa. W myśl art. 33 ust. 2 tej ustawy koszty zakończonych prac rozwojowych prowadzonych przez jednostkę na własne potrzeby zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli:

● produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac rozwojowych wiarygodnie określone,

● techniczna przydatność produktu lub technologii została stwierdzona i odpowiednio udokumentowana, i na tej podstawie jednostka podjęła decyzję o wytwarzaniu tych produktów lub stosowaniu technologii,

● koszty prac rozwojowych zostaną pokryte, według przewidywań, przychodami ze sprzedaży tych produktów lub zastosowania technologii.

Okres amortyzacji aktywowanych kosztów prac rozwojowych według polskich przepisów nie może przekraczać pięciu lat, zaś według Międzynarodowych Standardów Rachunkowości zależy od czasu ekonomicznej użyteczności, a dla prac rozwojowych o nieokreślonym okresie użytkowania amortyzacji nie nalicza się, tylko dokonuje corocznego testu na utratę wartości.

Not. AP