Różnice kursowe z wyceny bilansowej rozliczamy w kolejnym roku

Transakcje w walutach obcych ujmuje się w księgach rachunkowych i sprawozdaniu finansowym w polskich złotych. Jeżeli jednak do końca roku nie zostaną uregulowane, trzeba je przeliczyć dla celów tworzonego bilansu po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego dla danej waluty z dnia bilansowego.

Przykładowo 10 grudnia 2012 r. spółka ujęła zobowiązanie - 100 tys. euro - i dla celów ujęcia w księgach przeliczyła je po kursie 4,12 zł za euro, tj. 412 000 zł. Na dzień bilansowy, tj. 31 grudnia 2012 r., zostało przeliczone po średnim kursie NBP, który wyniósł 4,0882 zł za euro, tj. 408 820 zł. Powstała więc dodatnia różnica kursowa 3180 zł. Ujmuje się ją jako przychody finansowe. Gdyby te same wartości dotyczyły, zamiast zobowiązań, należności - w takim przypadku - na dzień bilansowy powstałyby ujemne różnice kursowe ujmowane jako koszty finansowe.

Różnice kursowe powstałe na dzień bilansowy trzeba rozliczyć w księgach rachunkowych następnego roku, tj. 2013 r.

W praktyce można to zrobić poprzez: wystornowanie różnic kursowych pierwszego dnia następnego roku lub w momencie faktycznego uregulowania zobowiązań lub należności.

Można też zaksięgować jedynie zrealizowane różnice kursowe powstałe między kursem z wyceny bilansowej a kursem użytym do przeliczenia należności/zobowiązania.

Wybrana przez jednostkę metoda rozliczania powinna zostać opisana w polityce rachunkowości. Musi być też stosowana w sposób ciągły.

W przypadku korzystania ze storna korekty mogą być dokonywane zapisami dodatnimi, tj. na tych samych kontach, ale po przeciwnych stronach (storno czarne) lub ujemnymi, tj. po tych samych stronach kont, ale z przeciwnym znakiem (storno czerwone).

Najbezpieczniejszą metodą jest wyksięgowanie różnic z dnia bilansowego pierwszego dnia roku następnego.

Agnieszka Pokojska

agnieszka.pokojska@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).