Uzupełnieniem rocznego raportu jest sprawozdanie z działalności

Sprawozdanie z działalności jest dokumentem, który powinien uzupełniać sprawozdanie finansowe. Obowiązek jego tworzenia nie dotyczy jednak wszystkich jednostek. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rachunkowości do tworzenia tego sprawozdania zobowiązane są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne, towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, towarzystwa reasekuracji wzajemnej, spółdzielnie, przedsiębiorstwa państwowe. Sprawozdania z działalności grupy kapitałowej należy również dołączyć do rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy o rachunkowości.

Za sporządzenie tego sprawozdania odpowiada kierownik jednostki. Musi on też złożyć pod nim podpis, podając zarazem datę. Jeżeli jednostką kieruje organ wieloosobowy - podpis muszą złożyć wszyscy członkowie tego organu.

Sprawozdanie z działalności kierownik jednostki wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym składa we właściwym sądzie rejestrowym. Należy to uczynić w ciągu 15 dni od zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego przez odpowiedni organ. W tym przypadku w KRS składa się również roczne sprawozdanie finansowe, opinię biegłego rewidenta, jeżeli podlegało ono badaniu, odpis uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego i podziale zysku lub pokryciu straty.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że art. 70 ustawy o rachunkowości nie przewiduje publikacji sprawozdania z działalności w Monitorze Polskim B.

Sprawozdanie z działalności jednostki powinno obejmować istotne informacje o stanie majątkowym i sytuacji finansowej, w tym ocenę uzyskiwanych efektów oraz wskazanie czynników ryzyka i opis zagrożeń. Ustawa o rachunkowości wymaga w tym kontekście ujawnienia informacji w szczególności o:

● zdarzeniach istotnie wpływających na działalność jednostki, jakie nastąpiły w roku obrotowym, a także po jego zakończeniu, do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego,

● przewidywanym rozwoju jednostki,

● ważniejszych osiągnięciach w dziedzinie badań i rozwoju,

● aktualnej i przewidywanej sytuacji finansowej,

● nabyciu udziałów (akcji) własnych, a w szczególności celu ich nabycia, liczbie i wartości nominalnej, ze wskazaniem, jaką część kapitału zakładowego reprezentują, cenie nabycia oraz cenie sprzedaży tych udziałów (akcji) w przypadku ich zbycia,

● posiadanych przez jednostkę oddziałach (zakładach).

Ważne są również dane dotyczące instrumentów finansowych. Ustawa nakazuje w tym przypadku ujawniać:

a) ryzyka: zmiany cen, kredytowego, istotnych zakłóceń przepływów środków pieniężnych oraz utraty płynności finansowej, na jakie narażona jest jednostka,

b) przyjęte przez jednostkę cele i metody zarządzania ryzykiem finansowym, łącznie z metodami zabezpieczenia istotnych rodzajów planowanych transakcji, dla których stosowana jest rachunkowość zabezpieczeń.

W przypadku jednostek, których papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu na jednym z rynków regulowanych Europejskiego Obszaru Gospodarczego, konieczne są też informacje o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego.

Sprawozdanie z działalności jednostki powinno również obejmować - jeżeli jest to istotne dla oceny sytuacji jednostki - wskaźniki finansowe i niefinansowe, łącznie z informacjami dotyczącymi zagadnień środowiska naturalnego i zatrudnienia, a także dodatkowe wyjaśnienia do kwot wykazanych w sprawozdaniu finansowym.

Korzystając z danych zawartych w bilansie, można obliczyć przykładowo wskaźniki płynności. Bieżącą płynność liczy się, biorąc wartość aktywów obrotowych i dzieląc ją przez wartość zobowiązań krótkoterminowych. Odzwierciedla to relacje, jakie zachodzą między aktywami obrotowymi a większością zobowiązań bieżących, i mówi o zdolności przedsiębiorstwa do spłacania zobowiązań krótkookresowych. Optymalną wartością tego wskaźnika jest wartość w granicach 1,2-2,4. Zależy on jednak od branży, w jakiej działa jednostka. Zbyt niski wskaźnik może oznaczać problemy z wypłacalnością. Natomiast zbyt wysoki - nieefektywne wykorzystanie aktywów obrotowych. Z kolei wskaźnik szybkiej płynności oblicza się następująco (aktywa obrotowe - zapasy)/zobowiązania krótkoterminowe. Określa on, w jakim stopniu dostępne do rozliczeń finansowych składniki aktywów obrotowych, czyli środki pieniężne, należności oraz przeznaczone do obrotu papiery wartościowe pokrywają zobowiązania krótkookresowe. Optymalna wartość tego wskaźnika wynosi 1. Taka wartość oznacza bowiem, że podmiot może łatwo pokryć wymagalne zobowiązania. Z kolei wskaźnik wysokiej płynności (inwestycje krótkoterminowe /zobowiązania krótkoterminowe) określa zdolność do natychmiastowej spłaty zobowiązań. Powinien on wynosić około 0,2. Zbyt wysoki wskaźnik świadczy o niepotrzebnym gromadzeniu gotówki, co jest wynikiem złej polityki i braku pomysłu na jej zainwestowanie. Zbyt niski wskazuje na zagrożenie utraty płynności finansowej.

@RY1@i02/2009/243/i02.2009.243.086.014a.001.jpg@RY2@

Bilans za 2009 rok

@RY1@i02/2009/243/i02.2009.243.086.014a.002.jpg@RY2@

Płynność finansowa

agnieszka.pokojska@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 49 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).