Jak sporządzić sprawozdanie finansowe

ekspert GP

Generalną zasadą jest, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Natomiast koszty uzyskania przychodów, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po jego zakończeniu do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania albo złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego, są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Z kolei koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości roczne sprawozdanie finansowe jednostki podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego. Jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem, jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają wpływ na to sprawozdanie, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna zmienić to sprawozdanie, dokonując jednocześnie odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie to bada lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w informacji dodatkowej.

Natomiast jeśli jednostka otrzymała informacje o takich zdarzeniach po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego, to ich skutki ujmuje w księgach rachunkowych roku obrotowego, w którym informacje te otrzymała.

W opisanym przypadku spółka powinna ująć otrzymaną fakturę w sprawozdaniu za 2008 rok.

Często zdarza się, że dla uproszczenia ewidencji środków trwałych podmioty przyjmują założenie, że stawki amortyzacyjne bilansowe są tożsame ze stawkami stosowanymi na podstawie przepisów podatkowych. Natomiast przepisy ustawy o rachunkowości odmiennie traktują zagadnienie amortyzacji. Artykuł 32 tej ustawy nakazuje, aby odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środka trwałego dokonywać drogą systematycznego, planowego rozłożenia jego wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji. Ponadto na dzień przyjęcia środka trwałego do używania należy ustalić okres lub stawkę i metodę jego amortyzacji. Poprawność stosowanych okresów i stawek amortyzacji środków trwałych powinna być przez jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę dokonywanych w następnych latach obrotowych odpisów amortyzacyjnych. Co prawda przepis ten nie jest do końca precyzyjny, gdyż sformułowanie: powinna nie jest odbierane przez podmioty jako obowiązek. Bardziej precyzyjne w tym zakresie są jednak Międzynarodowe Standardy Rachunkowości. W MSR 16 zapisano bowiem obowiązek corocznej weryfikacji okresów ekonomicznej użyteczności środków trwałych. Jak z tego wynika, prawidłowe jest rozróżnianie stawek amortyzacyjnych wynikających z przepisów podatkowych od bilansowych, tak by te drugie odzwierciedlały możliwie najbliższe wartości w stosunku do przewidywanego okresu amortyzacji.