Jak prawidłowo wycenić znak towarowy zgodnie z ustawą o rachunkowości

prezes BDO

@RY1@i02/2010/123/i02.2010.123.183.003e.001.jpg@RY2@

Fot. Wojciech Górski

dr André Helin, prezes BDO

Znaki towarowe stanowią składnik wartości niematerialnych i prawnych, podobnie jak inne prawa majątkowe, np. koncesje, patenty, licencje, prawa autorskie, know-how i oprogramowanie komputerowe.

Według ustawy o rachunkowości wartości niematerialne i prawne wycenia się na dzień bilansowy według ceny nabycia, pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne i ewentualne odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.

Ustawa o rachunkowości nie dopuszcza możliwości aktualizacji wartości początkowej. Wartości niematerialne i prawne podlegają umorzeniu na przestrzeni oszacowanego okresu ich używania. Przy doborze metody amortyzacji i ustaleniu wysokości stawek amortyzacyjnych należy uwzględnić technologiczny, komercyjny i ekonomiczny okres używania.

Zalecane w ustawie o rachunkowości zasady wyceny i prezentacji wartości niematerialnych i prawnych znacznie różnią się od praktyki międzynarodowej, zwłaszcza zasad zalecanych w MSR 38. Standard ten określa składnik wartości niematerialnych i prawnych jako: możliwy do zidentyfikowania niepieniężny składnik aktywów, niemający postaci fizycznej, będący w posiadaniu jednostki gospodarczej w celu wykorzystania w produkcji lub dostarczaniu dóbr lub świadczenia usług lub w celu oddania do odpłatnego użytkowania osobom trzecim lub w celach związanych z działalnością administracyjną jednostki.

Zasadniczą różnicą pomiędzy wytycznymi ustawy o rachunkowości a MSR jest metoda wyceny bilansowej i zasady amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych.

MSR 38 przewiduje dwie alternatywne metody wyceny bilansowej: koszt historyczny pomniejszony o amortyzację oraz jako alternatywę wycenę według wartości godziwej. W odniesieniu do amortyzacji MSR rozróżniają pomiędzy składnikami o określonym okresie użytkowania oraz składnikami o nieokreślonym okresie użytkowania.

Not. em