Zagraniczne zobowiązania poddaje się inwentaryzacji i wycenie bilansowej
Na 31 grudnia trzeba zinwentaryzować zobowiązania zagraniczne metodą weryfikacji dokumentów i przeliczyć je po średnim kursie NBP z tego dnia
Podmioty, które posiadają w księgach rachunkowych zobowiązania - również wobec kontrahentów zagranicznych - inwentaryzują je metodą weryfikacji realnej wartości tych dokumentów. Nie ma jednak przeszkód, aby inwentaryzować je poprzez uzgodnienie sald. Warto jednak podkreślić, że tą metodą weryfikuje się należności. Jeśli więc jednostka posiada potwierdzenie salda zobowiązania przesłane przez wierzyciela, powinna je wymienić w protokole inwentaryzacyjnym.
Na dzień bilansowy, tj. do celów sprawozdania finansowego, konieczna jest wycena należności na zasadach określonych w art. 28 ust. 1 pkt 8 ustawy o rachunkowości. Oznacza to ustalenie wartości w kwocie wymagalnej zapłaty, tzn. wraz z odsetkami z tytułu zwłoki w zapłacie, w przypadku gdy na podstawie kodeksu cywilnego podmiot został nimi obciążony lub też wynikają one z umowy z kontrahentem.
Ponadto jeżeli zobowiązania są w walucie obcej, należy przeliczyć je na walutę polską. Wynika to z art. 30 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Zgodnie bowiem z tym przepisem wyrażone w walutach obcych składniki aktywów wycenia się po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski.
Jeżeli rok obrotowy pokrywa się z kalendarzowym dla celów sporządzenia sprawozdania finansowego za 2011 rok, zobowiązania wyrażone w euro należy przeliczyć według kursu NBP z 31 grudnia 2011 r.
Różnice kursowe powstałe z wyceny bilansowej zobowiązań (niezwiązanych ze środkami trwałymi w budowie, środkami trwałymi oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi) w zależności od tego, czy mają charakter różnic dodatnich czy ujemnych, ewidencjonuje się odpowiednio jako przychód lub koszt finansowy.
W przypadku zobowiązań przychody finansowe powstaną, jeżeli średni kurs NBP na dzień bilansowy jest niższy od kursu zastosowanego na dzień zaewidencjonowania zobowiązania.
W odwrotnej sytuacji powstają ujemne różnice kursowe, które ewidencjonuje się jako koszty finansowe.
Agnieszka Pokojska
Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu