Trzeba określić limity ubytków naturalnych

Podmioty, które wśród aktywów obrotowych posiadają materiały w stanie ciekłym lub sypkim, muszą się liczyć z powstawaniem niedoborów naturalnych. Nie da się ich uniknąć, ponieważ wynikają z właściwości fizycznych, chemicznych lub warunków magazynowania czy transportu. Jednostki takie powinny więc mieć w polityce rachunkowości zapisane granice, które uznawane są za ubytek naturalny.

Pomocą w ich określeniu może być nieobowiązujące zarządzenie ministra gospodarki materiałowej z 14 grudnia 1983 r. w sprawie zasad opracowywania i stosowania norm ubytków naturalnych oraz stałego doskonalenia metodyki ustalania wysokości ubytków w gospodarce magazynowej i transporcie (MP nr 42, poz. 243). Wskazuje ono na trzy metody.

Można wykorzystywać dane dotyczące kształtowania się średnich faktycznych ubytków naturalnych danego towaru lub materiału. Można również zastosować metodę doświadczalną, która polega na wykorzystaniu wyników pomiarów i badań przeprowadzonych w rzeczywistych warunkach, np. magazynowania lub obrotu.

Wspomniane zarządzenie wskazuje także na metodę porównawczo-analityczną jako najbardziej właściwą. Polega ona na tym, że ustalenie wysokości normy ubytku wyprowadza się na podstawie sprawdzenia i porównania danych statystycznych, danych z przeprowadzonych badań w rzeczywistych warunkach obrotu magazynowo-transportowego z danymi z przeprowadzonych badań laboratoryjnych oraz z danymi z literatury i normami ubytków naturalnych artykułów o zbliżonych właściwościach.

Samodzielne opracowanie norm ubytków jest procesem dość trudnym lub pracochłonnym. Dlatego też możliwe jest wykorzystanie dorobku podmiotów specjalizujących się w handlu danym rodzajem materiałów.

Jeżeli powstałe podczas inwentaryzacji różnice odpowiadają wysokości normy ubytków naturalnych, należy je ująć w księgach rachunkowych jako koszt ewidencjonowany na koncie 419 - Zużycie materiałów.

@RY1@i02/2011/224/i02.2011.224.07100140b.801.jpg@RY2@

Agnieszka Pokojska

agnieszka.pokojska@infor.pl