Jak rozliczyć sprzedaż wierzytelności własnej

doradca podatkowy, kierownik zespołu ds. podatku dochodowego od osób prawnych ECDDP

Pogląd o neutralności był dość powszechnie prezentowany przez organy podatkowe. Z licznych interpretacji wynika, że w sytuacji zbycia wierzytelności zaliczonej wcześniej do przychodów podatnik nie powinien ponownie rozpoznawać przychodu z tytułu transakcji zbycia tego prawa majątkowego. Takie zbycie prowadzi bowiem jedynie do otrzymania zapłaty, wobec której przychód został wcześniej rozpoznany. Przyjmowano równocześnie, że zbywca wierzytelności nie powinien rozpoznawać kosztów z tytułu sprzedanej wierzytelności w wysokości jej wartości nominalnej. Kosztem takim mogła być jedynie strata na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio, na podstawie art. 12 ust. 3, została zarachowana jako przychód należny.

Nowy pogląd w tym zakresie zaprezentował NSA w wyroku z 11 marca 2011 r. (sygn. akt II FSK 1948/09). W ocenie sądu to, że zbywana wierzytelność była rozpoznana wcześniej jako przychód należny, nie stanowi podstawy do wyłączenia z przychodów kwoty otrzymywanej z tytułu zbycia tej wierzytelności. Równocześnie NSA zgodził się z twierdzeniem, że w przypadku sprzedaży prawa majątkowego, jakim jest wierzytelność, kosztem uzyskania przychodów może być wartość nominalna zbywanej wierzytelności w kwocie brutto. Natomiast wcześniejsze rozpoznanie wierzytelności jako przychodu rzutuje jedynie na to, czy strata z tytułu zbycia wierzytelności może stanowić koszty uzyskania przychodów.

Oprac. Magdalena Majkowska

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z póź. zm.).