W jakich przypadkach stosuje się amortyzację w CIT

ekspert podatkowy w KPMG

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne środków trwałych dokonywane zgodnie z przepisami ustawy o CIT. Podatnicy mogą jednak nie dokonywać odpisów od środków trwałych, których wartość początkowa nie przekracza 3500 zł. Oznacza to, że podatnik sam musi podjąć decyzję o sposobie zaliczania wydatków na takie składniki majątkowe do kosztów uzyskania przychodów. W praktyce takie środki trwałe są określane jako niskocenne.

Podatnik może amortyzować nabyty niskocenny składnik majątkowy jako środek trwały, bądź zaliczyć go bezpośrednio do kosztów podatkowych. W tym drugim przypadku wydatki na nabycie niskocennych składników majątkowych stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Wówczas nabyte składniki majątkowe nie są zaliczane do środków trwałych, lecz są traktowane jak koszty zużycia materiałów. Jeżeli podatnik podejmie decyzję o amortyzowaniu niskocennych środków trwałych, to może też wybrać sposób ich amortyzowania dla celów podatkowych.

Zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT w przypadku gdy wartość początkowa środka trwałego jest równa lub niższa niż 3500 zł, podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych lub dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Zasada ogólna oznacza możliwość amortyzacji rozłożonej w czasie przy zastosowaniu standardowych stawek amortyzacyjnych określonych w załączniku do ustawy CIT, z możliwością ich podwyższania lub obniżania według zasad podanych w ustawie. Gdy podatnik zdecyduje się na jednorazową amortyzację niskocennych środków trwałych, wówczas odpis amortyzacyjny powinien nastąpić w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego albo w miesiącu następnym.

Podatnicy mają zatem swobodę wyboru metody zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na niskocenne środki trwałe. Środki te mogą podlegać amortyzacji rozłożonej w czasie lub można je zamortyzować jednorazowo. Możliwe jest też zaliczenie tych wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, wówczas nie są traktowane jako środki trwałe. Analogiczne zasady podatkowego rozliczania wydatków na niskocenne środki trwałe wynikają z ustawy o PIT.

Amortyzowanie niskocennych środków trwałych według stawek amortyzacyjnych może być opłacalne dla podatnika, który korzysta w ulg w podatku dochodowym lub ma do odliczenia straty podatkowe. Dzięki niższym kosztom uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji może bowiem wykazać większy dochód do opodatkowania. Większa kwota dochodu pozwala na wykorzystanie przysługującej ulgi podatkowej czy też odliczenia strat podatkowych z lat ubiegłych, które mogłyby zostać utracone wobec braku wystarczającego dochodu. Przeniesienie części kosztów amortyzacji na przyszłe okresy pozwala zwiększyć koszty, gdy podatnik przewiduje osiągać zwiększone przychody w następnych latach. Pozwala to na zgodne z prawem obniżenie obciążeń podatkowych, gdy podatnikowi nie przysługują już ulgi podatkowe lub nie ma strat podatkowych do odliczenia.

Podstawa prawna

Art. 16d, art. 16f ust. 3 ustawy z 15 lutego 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Oprac. Magdalena Majkowska