Przepis o kosztach przy aporcie jest ułomny
Firma, która dostała w aporcie wierzytelności, a następnie otrzymuje ich spłatę, nie może uznać za podatkowy koszt kwoty należności wynikającej z ksiąg podatkowych wnoszącego aport na dzień jego dokonania – orzekł NSA.
Chodziło o spółkę A należącą do grupy kapitałowej, w której doszło do restrukturyzacji. Najpierw w spółce B została wydzielona zorganizowana część przedsiębiorstwa (dział handlu hurtowego), która następnie została wniesiona przez B do spółki A. W efekcie A objęła m.in. środki trwałe, umowy, a także wierzytelności za dostawy zrealizowane jeszcze przed B, których spłatę otrzymuje teraz od odbiorców.
Spółka A uważała, że spłata należności przez kontrahentów będzie dla niej przychodem, w związku z czym powinna móc rozpoznać również koszty jego uzyskania. Sądziła, że powinna przyjąć jako koszt wartość należności wynikającą z ksiąg podatkowych spółki B na dzień dokonania aportu. Artykuł 15 ust. 1s ustawy o CIT pozwala bowiem ująć składniki majątku wniesione do spółki zgodnie z wartościami wynikającymi z ksiąg podatkowych wnoszącego aport.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.