Opłaty za użytkowanie gruntów mogą być kosztem

: Spółka jako korzystający zawarła umowę leasingu budynku oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony. W umowie leasingu korzystający zobowiązuje się do przyjęcia przedmiotu leasingu do używania i pobierania pożytków oraz zapłaty opłaty manipulacyjnej, rat leasingowych i innych płatności wynikających z umowy leasingu na rzecz finansującego. Korzystający będzie wykorzystywał przedmiot leasingu do wykonywania czynności opodatkowanych (organizacja konferencji i targów). Umowa leasingu zawarta została na okres 15 lat. Prawo własności budynku i prawo użytkowania wieczystego gruntu należy do finansującego, natomiast odpisów amortyzacyjnych od wartości budynku dokonuje korzystający.

Umowa leasingu przewiduje, że każda ze stron, na co najmniej 90 dni przed upływem czasu, na jaki umowa leasingu została zawarta, ma prawo wezwać drugą stronę do zawarcia umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu i związanego z nim prawa własności budynku. Czy opisana umowa stanowi umowę leasingu w rozumieniu ustawy o CIT?

Opisana umowa w części dotyczącej budynku stanowi umowę leasingu w rozumieniu art. 17f ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.). Z postanowień umowy wynika bowiem, że leasing został zawarty na czas oznaczony, tj. 15 lat, suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej budynku oraz że odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie umowy leasingu dokonuje korzystający.

Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT przedmiotem umowy leasingu mogą być jedynie podlegające amortyzacji środki trwale lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty. Grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów amortyzacji nie podlegają. Do użytkowania wieczystego nie stosuje się art. 17i ustawy o CIT, gdyż dotyczy on wyłącznie gruntów stanowiących przedmiot prawa własności. Tak więc w części dotyczącej prawa wieczystego użytkowania gruntów umowa zawarta przez spółkę nie stanowi umowy leasingu w rozumieniu ustawy o CIT i nie będą miały do niej zastosowania przepisy rozdziału 4a tej ustawy. Do tego typu umów będą miały natomiast zastosowanie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 17l ustawy o CIT – art. 12–16 ustawy o CIT regulujące kwestie związane z umowami najmu oraz dzierżawy.

Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio opłaty ponoszone na rzecz finansującego z tytułu korzystania z prawa użytkowania wieczystego gruntu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Ponoszenie opłat określonych w umowie leasingu gwarantuje spółce prawo do korzystania z gruntu stanowiącego przedmiot użytkowania wieczystego finansującego. Leasing budynku i gruntu umożliwi spółce prowadzenie działalności w postaci organizowania targów. A zatem ponoszenie kosztów związanych z korzystaniem z przedmiotu leasingu będzie pozostawać w związku z przychodem.

ekspert w Departamencie Prawa Podatkowego Kancelarii Grynhoff Woźny Maliński

Najciekawszym zagadnieniem poruszonym we wskazanej interpretacji jest rozliczenie podatkowe przy prawie użytkowania wieczystego gruntu. Organ podatkowy potwierdził stanowisko spółki, że w części dotyczącej wskazanego prawa umowa zawarta przez spółkę nie stanowi umowy leasingu w rozumieniu ustawy o CIT. Ponadto że można bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłaty ponoszone na rzecz leasingodawcy z tytułu korzystania z prawa użytkowania wieczystego gruntów, gdyż ich celem jest uzyskanie przychodów. Zatem umowa w części dotyczącej prawa użytkowania wieczystego gruntu nie ma charakteru podatkowej umowy leasingu i w efekcie wywołuje skutki podatkowe przewidziane dla umów najmu i dzierżawy. Stanowisko prezentowane przez organy podatkowe w tym temacie jest w miarę jednolite. Należy uznać je za prawidłowe i raczej korzystne dla podatników. Organy nie kwestionują bowiem prawa do zaliczania w koszty podatkowe opłat za wskazane korzystanie z użytkowania wieczystego, a ponadto zezwalają na uznawanie ich bezpośrednio za koszt podatkowy. Podobne stanowisko było prezentowane chociażby w piśmie Izby Skarbowej w Gdańsku z 9 października 2006 r. (nr BI/423-0162/05), dotyczącym właśnie prawa wieczystego użytkowania gruntu.