Wydatki na zakup są kosztem przy zbyciu

Certyfikaty depozytowe są alternatywną w stosunku do bankowych depozytów terminowych formą zdeponowania środków pieniężnych na określony czas i z określonym oprocentowaniem. W porównaniu z tradycyjnymi wkładami terminowymi certyfikaty depozytowe są papierami wartościowymi i mogą być zbywane w terminie do wykupu.

Zgodnie z przepisami ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w momencie zbycia papierów wartościowych spółka, która jest nabywcą certyfikatów, uzyskuje przychód podatkowy oraz równocześnie rozpoznaje koszt podatkowy stanowiący wydatki na nabycie. Określają to art. 12 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Różnica między przychodem a kosztem uzyskania przychodu stanowi dla spółki dochód, stanowiący podstawę opodatkowania. W przypadku gdy spółka w wyniku sprzedaży certyfikatu na rynku wtórnym uzyskała cenę niższą od pierwotnej ceny ich zakupy, to ponosi stratę. Nadwyżka kosztów podatkowych z tego tytułu wpłynie na obniżenie zagregowanych przychodów spółki z jej działalności.

Na rynku funkcjonują certyfikaty depozytowe o stałym i zmiennym oprocentowaniu, mogą być krótkoterminowe i długoterminowe. Emitowane są w postaci zdematerializowanej, również z dyskontem. Mają postać wkładu terminowego – w okresie do wykupu wypłacane są odsetki (kupony). Posiadacz certyfikatów może trzymać je do terminu wykupu, ale również może sprzedać je na rynku wtórnym innym inwestorom wraz z należnymi odsetkami.