Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo

Wpłacona kaucja nie stanowi kosztu

17 września 2009

Spółka wpłacająca kaucję kontrahentowi, ze względu na jej zwrotny charakter, nie może uznać tego wydatku za koszt podatkowy.

Z uwagi na to, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji kaucji, to dla analizy, czy wpłacona przez spółkę kaucja może być zaliczona w ciężar kosztów podatkowych, posłużyć się należy definicją językową tego pojęcia.

Kaucja jest to suma pieniężna złożona jako gwarancja dotrzymania zobowiązania i stanowiąca odszkodowanie w razie niedopełnienia zobowiązania. Jest to zabezpieczenie wykonania umowy ustanowione na wypadek, gdyby strona umowy, która złożyła kaucję, nie wywiązała się z niej. Kaucja nie jest zaliczana na poczet ceny i podlega zwrotowi po zrealizowaniu warunków umowy. Nie jest to również zaliczka, zadatek, przedpłata czy rata.

Anna Żarkowska, doradca podatkowy w Instytucie Studiów Podatkowych, podkreśla, że w przypadku, gdy spółka w zawartej umowie zobowiązana została do wpłaty na rzecz kontrahenta kaucji przeznaczonej na zagwarantowanie zobowiązań wynikających z umowy, kaucja ta nie może być uznana za koszt uzyskania przychodu spółki.

- Decyduje o tym zwrotny charakter tego świadczenia. Kosztami uzyskania przychodu mogą być wyłącznie wydatki o charakterze definitywnym, tj. niepodlegające zwrotowi - stwierdza Anna Żarkowska.

W momencie wystąpienia okoliczności, które uprawniają wierzyciela do realizacji zobowiązania z kaucji, kwota wpłacona tytułem zabezpieczenia na poczet zawartej umowy traci swój kaucyjny charakter. Tym samym nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.) odnoszące się do kar umownych i odszkodowań z tytułu wad towarów i usług bądź zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad.

Zdaniem Anny Żarkowskiej wyłączenie to nie obejmuje zatem wydatków związanych z odpowiedzialnością kontraktową z tytułu innego rodzaju uchybień w wykonaniu zobowiązania umownego. Oznacza to, że kary umowne i odszkodowania inne niż wymienione, w tym odszkodowania za zerwanie umowy, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów pod warunkiem, że spełniają ogólny warunek określony w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. poniesienia ich w celu uzyskania przychodu.

Przemysław Molik

przemyslaw.molik@infor.pl

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.