Know-how i umowę o świadczenie usług traktuje się odrębnie

@RY1@i02/2011/207/i02.2011.207.18300040h.803.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer, Kancelaria White & Case, Uniwersytet Warszawski

Generalnie w umowie dotyczącej zakupu know-how świadczący zobowiązuje się do przekazania (udostępnienia) odbiorcy swej wiedzy i doświadczenia nieujawnionego publicznie w celu wykorzystania przez odbiorcę na własny rachunek, zazwyczaj bez konieczności pełnienia aktywnej roli w tym procesie przez świadczącego ani też bez gwarancji wyników wykorzystania przekazanego know-how. Z kolei umowa o świadczenie usług z samej swej definicji wymaga aktywności świadczącego wykorzystującej jego umiejętności profesjonalne i doświadczenie.

Oficjalny komentarz OECD do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (MK OECD) podaje przykłady płatności, które w konkretnym przypadku nie powinny być traktowane jako wynagrodzenie za udostępnienie know-how, lecz jako świadczenie usług: wynagrodzenie za usługi świadczone po sprzedaży, wynagrodzenie za usługi świadczone w ramach gwarancji, wynagrodzenie za usługi techniczne, wynagrodzenie za udostępnienie bazy danych potencjalnych klientów, wynagrodzenia za konsultacje profesjonalistów i za porady uzyskane drogą elektroniczną - łączność z personelem technicznym itp. (typu hot-line). W praktyce gospodarczej bardzo często występują tzw. umowy mieszane, łączące elementy umowy zakupu know-how i umowy o świadczenie usług. Typowym przykładem może być umowa franchisingowa. W takim przypadku należy dokonać rozdzielenia płatności wynikającej z takiej umowy pomiędzy oba elementy i dla celów kwalifikacji podatkowej potraktować je odrębnie. W zakresie podatków dochodowych część dotycząca know-how będzie opodatkowana zgodnie z art. 12 MK OECD, jako należności licencyjne, a część dotycząca usług będzie - co do zasady - opodatkowana jedynie w państwie przekazującego.

not. EM