Koszt podatkowy można rozpoznać w roku następnym

Ustawodawca ograniczył możliwość zaliczenia kosztów bezpośrednio związanych z przychodem danego roku podatkowego, a poniesionych po jego zakończeniu i sporządzeniu sprawozdania finansowego tylko do roku podatkowego bezpośrednio następującego po nim.

Spółka nabywała i nabywa m.in. energię elektryczną od podmiotów trzecich oraz usługi przesyłu i dystrybucji tej energii. W latach 2008-2009 kupowała energię po cenach niezawierających tzw. stawki jakościowej. W 2010 roku zawarła porozumienie z dostawcą o uregulowaniu kwoty stawki jakościowej. Dostawca powinien wystawić korektę VAT, ale jeszcze tego nie zrobił.

Spór dotyczył tego, czy w powyższym stanie faktycznym wydatki poniesione przez spółkę w 2010 roku z tytułu podwyższenia ceny nabytych usług za rok 2008 o tzw. stawki jakościowe, stanowiące koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, spółka powinna rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów w roku 2010.

Spółka wyjaśniła, że na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji księgi rachunkowe za lata 2008 oraz 2009 zostały zamknięte; sprawozdania finansowe za te okresy zostały już również sporządzone i zgodnie z przepisami prawa opublikowane.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zasadą jest - stwierdził sąd - że koszty uzyskania przychodów można odliczyć od przychodów tylko w tym roku podatkowym, którego te koszty dotyczą. Oznacza to, że podatnicy powinni uwzględniać poniesiony koszt w tym roku, w którym został osiągnięty przychód, do którego dany koszt się odnosi. Zgodnie jednak z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego w określonych sytuacjach są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Ponadto, zgodnie z ust. 4c, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie. Sąd uznał więc, że ustawodawca ograniczył możliwość zaliczenia kosztów bezpośrednio związanych z przychodem danego roku podatkowego, a poniesionych po jego zakończeniu i sporządzeniu sprawozdania finansowego tylko do roku podatkowego bezpośrednio następującego po nim. Sąd stwierdził również, że przepisy o CIT nie regulują wprost zasad zaliczania do kosztów bezpośrednich podwyższonych kwot wynikających z faktur korygujących. Skoro jednak ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnej specjalnej regulacji, to - zdaniem sądu - uzasadniony jest pogląd, że w przedmiotowej sprawie podwyższone kwoty wynikające z faktur korygujących powinny być zaliczane w koszty podatkowe na ogólnych zasadach określonych w art.15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT. Oznacza to, że spółka powinna kwoty wynikające z faktur korygujących zaliczyć w koszty podatkowe roku 2009.

Wyrok WSA we Wrocławiu z 28 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1457/10, nieprawomocny.

Opinia

W moim przekonaniu sąd słusznie uznał, że zdarzenia "kosztowe" (korekta faktur kosztowych dotyczących kosztów bezpośrednich) zaistniałe po dokonaniu transakcji i wystawieniu faktur pierwotnych, które nie są wynikiem błędu podatnika, nie rodzą obowiązku skorygowania sprawozdania finansowego roku, którego dotyczą, lecz mogą być rozliczane w bieżącym sprawozdaniu finansowym. Skoro bowiem przepisy ustawy o CIT nie regulują wprost zasad zaliczania do kosztów bezpośrednich podwyższonych kwot wynikających z faktur korygujących, to oznacza to, że uzasadniony jest pogląd, że podwyższone kwoty wynikające z faktur korygujących powinny być zaliczane w koszty podatkowe na ogólnych zasadach określonych w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT. Data poniesienia kosztu określona w ust. 4e dotyczy wyłącznie kosztów pośrednich. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić takie same zasady dla kosztów bezpośrednich, powinien to uczynić poprzez wyraźny zapis ustawowy. W przypadku jego braku należy stosować zasady ogólne.

@RY1@i02/2011/055/i02.2011.055.086.003a.001.jpg@RY2@

Dominik Szczygieł doradca podatkowy i radca prawny w MSDS Kancelaria Radców Prawnych M. Szczotka D. Szczygieł

Opr. Łukasz Zalewski