Wstęp - Stracili ci, co sprzedają wierzytelności. Zyskali ci, którzy wnoszą je aportem do spółki

Zmiany wprowadzone od 1 stycznia br. w obu ustawach o podatkach dochodowych miały na celu przede wszystkim uszczelnienie systemu podatkowego. Nie powinno być więc specjalnym zaskoczeniem, że są one niekorzystne także dla podatników sprzedających wierzytelności. Nowelizacja przesądziła, że sprzedając wierzytelność, można zaliczyć stratę do kosztów uzyskania przychodów tylko w kwocie netto - mimo że dłużnik nie płaci dostawcy całej należności, obejmującej również VAT. Obowiązujące do końca ubiegłego roku przepisy nie były w tym przypadku wprawdzie dostatecznie precyzyjne, ale sądy niejednokrotnie dopuszczały uwzględnianie wartości wierzytelności w kwocie brutto. Teraz już nie będzie to możliwe. Z kolei w związku z tym, że zyski kapitałowe są teraz w CIT odrębnym źródłem przychodów, strata na sprzedaży wierzytelności uprzednio nabytych lub wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych nie może być potrącana od dochodów z działalności gospodarczej.

Natomiast pozytywnie dla podatników zakończył się spór o to, czy wierzytelności własne (udzielona pożyczka, handlowe) są kosztem podatkowym przy ich aporcie, jeśli wcześniej firma wnosząca wkład niepieniężny zaliczyła je do przychodów. Nie jest to jednak zasługa ustawodawcy, lecz sądów. Do zmiany stanowiska fiskusa przyczyniły się bowiem przede wszystkim korzystne dla podatników ubiegłoroczne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W obecnie wydawanych interpretacjach indywidualnych również dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznaje, że wartość udzielonej pożyczki lub innej wierzytelności, ustalona na dzień objęcia udziałów (akcji) w spółce, jest kosztem faktycznie poniesionym. Przy czym wydatkiem na wytworzenie wierzytelności własnej wniesionej aportem jest jej wartość nominalna (bez odsetek).ⒸⓅ

@RY1@i02/2018/073/i02.2018.073.183001700.801.jpg@RY2@

Marcin Mroziuk

marcin.mroziuk@infor.pl