Dochody zagranicznego zakładu nie wpływają na stosowanie limitów w CIT

Obowiązujące od 2018 r. przepisy dotyczą zasad limitowania przez podatników CIT kosztów finansowania dłużnego oraz kosztów nabycia usług niematerialnych od podmiotów powiązanych, które obecnie są już powszechnie stosowane ze względu na zakończenie się okresu przejściowego, cały czas budzą dużo emocji. Trudno się temu dziwić, skoro dla części podatników tego rodzaju ograniczenie kosztów może mieć istotny wpływ na wynik podatkowy. Co więcej, mimo że przepisy dotyczące kosztów finansowania dłużnego stanowią implementację prawa unijnego, podatnicy mają wiele, często uzasadnionych zastrzeżeń do ich treści czy raczej reguł ich stosowania (np. kwalifikacja części odsetkowej raty leasingu operacyjnego jako kosztu finansowania dłużnego).

Jeszcze więcej kontrowersji budzą autorskie regulacje polskiego prawodawcy odnoszące się do usług niematerialnych nabywanych w grupie podmiotów powiązanych. W efekcie do dużej grupy obszarów spornych w tym zakresie ciągle dochodzą nowe. Pomimo wyraźnego zarysowania w typowych zapisach umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (dalej: UPO) odrębności fiskalnej (na gruncie podatków dochodowych) zagranicznego zakładu danego polskiego podatnika, u części podatników pojawiła się wątpliwość co do tego, jak stosować limitowanie kosztowe na podstawie art. 15c i 15e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865; dalej: ustawa o CIT) w przypadku posiadania takiego zakładu. W szczególności chodzi o to, czy przychody i koszty podatkowe przypisane do takiego zagranicznego zakładu wywierają wpływ na podatkową EBITDA obliczaną dla potrzeb stosowania przepisów ustawy o CIT powołanych w poprzednim zdaniu. Co ciekawe i jednocześnie zaskakujące, jeden z czytelników wskazał, że o konieczności uwzględnienia przychodów i kosztów zagranicznego zakładu przy liczeniu podatkowego EBITDA został poinformowany na infolinii Krajowej Informacji Skarbowej.