Kosmetyka rzadko przynosi efekty

Jednym z ostatnich pomysłów resortu na usprawnienie pracy sądów jest powierzenie kierownikom sekretariatów czynności związanych z kwalifikowaniem do odpowiedniej kategorii archiwalnej akt spraw zakończonych. Obowiązujące obecnie rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 5 marca 2004 r. w sprawie przechowywania akt spraw sądowych oraz ich przekazywania do archiwów państwowych lub do zniszczenia (Dz.U. z 2004 r. nr 46, poz. 443 ze zm.) dzieli akta na dwie kategorie. I tak dokumentacja zaliczona do kategorii A jest przechowywana przez dłuższe okresy, po upływie których przekazuje się ją do właściwego archiwum państwowego. Natomiast akta kategorii B po upływie czasu ich przechowywania w sądzie podlegają zniszczeniu. Przy czym zaliczenie akt do odpowiedniej kategorii oraz wskazanie okresu ich przechowywania należy obecnie do przewodniczącego rozprawy lub posiedzenia. Jest to czynność typowo biurowa i w praktyce sprowadza się do tego, że po prawomocnie skończonym postępowaniu sędzia w odpowiednim miejscu na okładce teczki wpisuje dokładny okres przechowywania zebranej dokumentacji, a następnie składa swój podpis. I choć z uznaniem można wypowiedzieć się o chęci ujęcia sędziom z zakresu ich obowiązków tej czynności o charakterze typowo pozaorzeczniczym, to wątpię, czy tego typu jednostkowa zmiana będzie w jakikolwiek sposób odczuwalna. No może z wyłączeniem kierowników sekretariatów dużych wydziałów, którym przysporzy licznych to obowiązków. Chociaż prawdę mówiąc, czynność kwalifikowania akt do odpowiedniej kategorii jest na tyle prosta i powtarzalna, że wzmiankę o okresie przechowywania akt już obecnie w wielu sądach przygotowuje faktycznie sekretariat, sędzia zaś tylko ją zatwierdza własnoręcznym podpisem.