Narodowy Fundusz Zdrowia i rząd nie wywiązują się ze swoich zadań wobec pacjentów

Ubezpieczeni w NFZ mogą jedynie pozazdrościć klientom PKP, którym kolej ma płacić za opóźnienia pociągów. Kupując bowiem składkę zdrowotną, nadal nie będą wiedzieć, co dokładnie otrzymają w zamian. Mimo kolejnych ustaw i powołania rzecznika praw pacjenta, najważniejsze prawo chorego, czyli prawo do skutecznego leczenia, pozostaje iluzoryczne. Przepisy stanowią co prawda, że pacjent ma prawo do świadczeń odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej, jednak inne zastrzegają, że NFZ finansuje leczenie w miarę posiadanych środków. Oznacza to w praktyce limitowanie świadczeń. Chory musi czekać na leczenie w kolejce i mieć nadzieję, że pieniądze się znajdą, zanim jego zdrowie znacząco się pogorszy. Jesteśmy właśnie świadkami spektakularnego sposobu realizacji tej zasady. Szpitale, po wyczerpaniu przyznanych im przez NFZ limitów na ten rok, przeszły na tryb pracy ostro-dyżurowej. Pacjenci, tzw. planowi, są odsyłani z kwitkiem, przyjmuje się tylko chorych w stanach nagłego zagrożenia zdrowia i życia. Jest to bowiem jedyne świadczenie zdrowotne gwarantowane bez względu na posiadane przez NFZ środki. Ma ono jednak istotną wadę: w stanach nagłych nie zawsze można udzielić pomocy takiej, jaka w danej chorobie byłaby najlepsza. Odkładanie w czasie odpowiedniego leczenia często powoduje, że skuteczne leczenie w ogóle nie jest możliwe. Poza tym czekanie na terapię przysparza chorym dodatkowych cierpień. Dlatego terminowość leczenia ma znaczenie o wiele większe niż nawet terminowość przyjazdu pociągów.