Zwodnicze uroki pokusy karania

Rozumiemy, że lekarstwo może skutecznie działać tylko wtedy, gdy jest prawidłowo dobrane i aplikowane zgodnie ze wskazaniami. Pokornie akceptujemy opór materii i istnienia choroby nie uznajemy za dowód bezużyteczności medycyny. Natomiast prawu nie wybaczamy. Samo istnienie patologii uznajemy za dowód bezsiły lub bezsensu prawa, o którym wtedy mówimy, że "nie działa" albo "że jest złe", a więc "trzeba je zmienić", i to najlepiej rozbudowując represję i kompetencje prokuratora. Nie dopuszcza tu się myśli o tym, że prawo jest wprawdzie reakcją na patologie, ale nie spowoduje, że w ogóle ich nie będzie; że przyczyny przegranej prawa nie zawsze i nie w pełni mają związek z tym, jaką prawo ma treść, lecz że zależą one od warunków, w jakich prawo działa, i od tego, jaki poziom (zawodowy, organizacyjny, aksjologiczny, etyczny) reprezentują czyniący z niego użytek; że wreszcie governance wykonywane przez prawo nie zawsze dokonują się tylko poprzez represję. Istnieje wszak jeszcze odpowiedzialność cywilna (i to w różnych postaciach). I nie zawsze represja wymaga aktywności prokuratury, bo istnieją także przestępstwa prywatnoskargowe. Niby to wszystko wiadomo, a przecież ciągle zwodniczym urokom pokusy karania ulegają nie tylko nieoświeceni i zmanipulowani, lecz także politycy (tych posądzam raczej o populistyczne wyrachowania), stabloidyzowane media, a nawet prawnicy, którzy - wydawałoby się - są uodpornieni na takie manewry.