Czas na myślenie przyszłościowe o państwie opiekuńczym

To, że wszyscy mamy tendencję do myślenia w perspektywie krótko-, a nie długoterminowej, jest bezsporne. Badania oparte na pracach laureata Nagrody Nobla Daniela Kahnemana i jego nieżyjącego już współpracownika Amosa Tversky’ego pokazały, że to przyrodzona cecha człowieka. I sama w sobie nie jest zła. Przydawała się, gdy bytowaliśmy na sawannie i byt ten mógł zostać nagle zakończony przez czającego się drapieżnika, albo nawet w czasach wojny, kiedy życie chwilą ma oczywiste uzasadnienie. Jednak w obecnych warunkach ta skłonność bywa raczej dysfunkcjonalna. Za przykład może służyć kryzys emerytalny albo moi studenci odkładający naukę, by dostać natychmiastową gratyfikację w grze komputerowej. Tendencja ta jest szczególnie silna w przypadku polityków, którzy żyją w rytm cyklu wyborczego, albo ludzi biznesu, których przetrwanie zależy od wyników za poprzednie sześć miesięcy i obietnic na następnych sześć.