Minister finansów nie musi być ekonomistą

I nie chodzi tu o brak politycznego zaplecza. Raczej o mocno trzymające się w Polsce od czasów transformacji przekonanie, że minister finansów musi być ekonomistą. Zasada jest żelazna i odstępstw od niej nie było nigdy. Z początku mieliśmy więc w gabinecie przy Świętokrzyskiej całą plejadę akademików ze znaczącym dorobkiem. Leszek Balcerowicz (praca doktorska pt. "Koszty przedsięwzięć innowacyjnych), Jerzy Osiatyński (najlepszy znawca twórczości Michała Kaleckiego) albo Grzegorz Kołodko (habilitacja pt. "Cele rozwoju a makroproporcje gospodarcze"). Ekonomistami z doświadczeniem na zagranicznych uczelniach czy organizacjach międzynarodowych byli też Andrzej Olechowski, Marek Belka czy ostatnio Jacek Rostowski. Mniej więcej w drugiej dekadzie polskiej wolności na czele ministerstwa zaczęli się pojawiać ludzie z doświadczeniem w sektorze bankowym. I tak Mirosław Gronicki był głównym ekonomistą Banku Millennium, Andrzej Raczko pracował w LG Petrobanku czy PKO BP, a Stanisław Kluza w BGŻ. Historii było więc wiele. Najczęściej jednak najpierw była ekonomia, a dopiero potem polityka. Nigdy odwrotnie.