Równouprawnienie jako forma represji

W dyskusji o nierównościach płacowych między kobietami i mężczyznami najciekawsze są głosy tzw. kobiet sukcesu. Fakt, że lepiej wykształcone panie zarabiają statystycznie wyraźnie mniej niż panowie, część z nich uznaje za godny ubolewania, jednak od razu podkreśla, że jest przeciwko parytetom i innym odgórnym regulacjom, które miałyby ten stan zmienić. Bo przecież - i tu słychać najciekawsze - one doszły do swojej pozycji dzięki własnej pracy, nikt im niczego nie ułatwiał, więc jednak się da. Wprowadzenie specjalnych zasad dla kobiet - dodają - byłyby niesprawiedliwe, bo oznaczałoby specjalne traktowanie, a one nie chcą być specjalnie traktowane, tylko tak jak inni. Czytaj: mężczyźni.

Jednym z częściej popełnianych błędów w rozumowaniu jest błąd pospiesznego uogólnienia. Polega on na tym, że buduje się teorie i wysnuwa wnioski na wyjątkowych lub tylko wybranych faktach. Na przykład z indywidualnego doświadczenia albo z kręgu znajomych. Kluczowy w tej argumentacji jest zwrot "więc jednak się da". Skoro ja mogłam, to inne też mogą. Skoro mnie się udało, choć kosztowało to wiele pracy i samozaparcia, to innym też może się udać. Otóż właśnie nie. Fakt, że jedna kobieta odnosi sukces, nijak się ma do faktu, że kobiety statystycznie zarabiają mniej. To, że Lionel Messi jest genialnym piłkarzem, nie oznacza, że każdy piłkarz może grać jak on. Panie zarabiają mniej nie dlatego, że gorzej pracują, tylko dlatego, że mamy na to przyzwolenie społeczne. Jestem przekonany, że to właśnie kobiety sukcesu mogłyby najbardziej się przyczynić do zniwelowania tych różnic. Zaczynając od swoich firm.

@RY1@i02/2014/243/i02.2014.243.00000020a.802.jpg@RY2@

Andrzej Andrysiak zastępca redaktor naczelnej

Andrzej Andrysiak

zastępca redaktor naczelnej