My, naturalne dzieci Schopenhauera

Jakiś czas temu, na tych łamach pisałam ("Filozofowie za kraty", Prawnik nr 89 z 9 maja 2014 r.), że filozofowie nie powinni się obawiać braku pracy, ponieważ są przyszłością i nadzieją naszego systemu penitencjarnego. Angażując filozofów na wychowawców, uzupełniając biblioteki zakładów karnych przecenionymi (po upadku PIW) tomami Biblioteki Klasyków, w ten oto małonakładowy sposób polskie więziennictwo zapewni sobie spokój pensjonariuszy, wychowanych na niebuntujących się stoików lub pogodnych epikurejczyków, którzy akceptują swoją kondycję. Nie tylko jednak znawcy myśli i dorobku Marka Aureliusza czy Seneki mogą być spokojni o przyszłość. W życiu społecznym, w polityce, w zwodniczym ogniu publicznych debat i w zgiełku medialnych bitew, w jaskrawym świetle reflektorów, specjaliści od PR, kształtowania wizerunku i technik oddziaływania mają niesłychane wzięcie wśród pieszczochów establishmentu, utrzymywanych w formie przez personal coaching.