Wyhowujemy pokolenie głópkuf

Osiem lat podstawówki, cztery lata liceum, łącznie dziesiątki poznanych rówieśników i nie pamiętam ani jednego dyslektyka. Owszem, niektórzy radzili sobie z czytaniem i pisaniem nieco gorzej, ale wynikało to z faktu, że: a) są mniej zdolni, b) mniej się uczą, c) nie potrafią ściągać. Nikomu do głowy nie przyszło, że mogą być nieuleczalnie chorzy. Tymczasem - jeżeli wierzyć statystykom - w klasach moich dzieci połowa uczniów będzie chora na "nie potrafię czytać", a druga połowa na "nie umiem pisać". I każdy będzie miał na to stosowny papier wystawiony od psychologa, w którym pojawi się magiczne słowo: dysleksja, dysortografia, dysgrafia albo dyskalkulia.