Idzie burza z piorunami, a nie kapuśniaczek

Dziesięć lat przed definitywnym krachem na amerykańskim rynku nieruchomości, w 1997 r., ceny budowanych za oceanem domów i mieszkań zaczęły imponująco rosnąć. Cieszyło to nie tylko ich właścicieli, ale na pewnym etapie także banki, które udzielały coraz więcej kredytów klientom planującym rzutem na taśmę, przed kolejną galopującą falą podwyżek, nabyć na własność wymarzone lokum. Amerykański problem kredytowy polegał w dużym stopniu na tym, że banki udzielały kredytów ludziom, którzy właściwie nie powinni ich dostać. Ich kondycja finansowa była na tyle niestabilna, że w długofalowej perspektywie nie gwarantowała regularności przy spłacie długoletnich zobowiązań.