Dryfujemy. Z chaosu w chaos

Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że jako wspólnota dryfujemy. Przypomnijmy: dryf to niesterowany ruch pozbawiony wyraźnego celu. Teza mojego tekstu jest zatem wyraźna: zmierzamy nie wiadomo dokąd, bez sternika, który znałby cel naszego ruchu. Nie jesteśmy nawet niesieni jakimś prądem, nad którym wprawdzie się nie panuje, ale który chociaż wiedzie w jednym kierunku; wykonujemy raczej chaotyczne ruchy, które popychają nas raz w jednym kierunku, raz w drugim. Nie ma w tym żadnego planu, żadnej idei organizującej, żadnej koncepcji tego, dokąd zmierzamy i dlaczego zmierzamy tam, gdzie zmierzamy.