Sprawozdanie z lektury

Poszłam ci ja w zeszły wtorek w dobrej wierze uczyć studentów o Platonie, jest bowiem taki wydział na UW, który zaczyna zajęcia nieco wcześniej i (jak głosi wersja oficjalna) od razu chce się o tym Platonie dowiedzieć najróżniejszych rzeczy. A że dzień był ładny, podmuchy wiatru wciąż pachniały latem, balkony uginały się pod kwieciem zakupionym na jesiennej obniżce w Castoramie i trudno było w związku z tym zrzucić z duszy przyciasną już nieco szatę beztroski, pomyślałam sobie, że precz z poważną interpretacją, zajęcia będą tyleż lekkie, co efektowne. W przypadku "Państwa" Platona może to oznaczać na przykład tyle, że czytamy platońskie pomysły polityczne, chichoczemy grupowo i namiętnie się dziwujemy z naszej zachodniej, przesiąkniętej prawami człowieka perspektywy, jak można było kiedyś być takim odjechanym faszystą (zwłaszcza jeśli się było Platonem, co w końcu powinno człowieka jakoś zobowiązywać, czyż nie).