NLP nie gryzie

A i wy, drodzy czytelnicy, nie skreślajcie mnie zbyt łatwo. Sami też pewnie dalibyście się złapać. Nie wierzycie? Zobaczcie. Nawet tytuł „Autocoaching dla każdego” brzmi niewinnie, prawda? Na dodatek czyta się książkę całkiem przyjemnie. Autor zaczyna od przypomnienia, czym coaching jest w ogóle. Pisze, że to tradycja wielonurtowa, wewnętrznie złożona oraz ciekawa. Także pojęcie autocoachingu brzmi sensownie. „Zostań swoim najlepszym przyjacielem. Trenerem. Nauczycielem. I pomocnikiem” – radzi autor. W sumie, czemu by nie spróbować? I czemu by nie scoachingować się samemu? W domu? W tramwaju? W samochodzie? Poznałem więc wiele technik auto coachingu. Jak uczyć się od innych, nie stając się ich klonami oraz nie powielając ich błędów? Jak przechodzić od emocji do przekonania? To zazwyczaj są bardzo ciekawe i pouczające ćwiczenia. Na dodatek podane wraz z czytelnymi i atrakcyjnymi przykładami.

Ale w miarę lektury zacząłem się orientować, że coraz więcej tu odniesień do relacji między świadomością a nieświadomością. A także o przechodzeniu od jednego do drugiego. Wtedy coś mnie tknęło. Zacząłem sprawdzać cytowanych przez Benedykta Peczkę autorów, a także i jego samego. Bingo. Trzy złowróżbne litery pojawiły się na nieboskłonie. NLP. Neuro-linguistic programming. Programowanie neurolingwistyczne. Dla jednych synteza tego, co najlepsze we współczesnej psychologii. I to na dodatek taka, którą można zastosować – by tak rzec – pozaklinicznie. Dla innych NLP to szarlataneria. Pseudo- lub co najwyżej paranauka. A jeszcze częściej przereklamowana i manipulatorska tandeta perswazyjna.