Niemiecki brak kreatywności, czyli wiele hałasu o nic

Problem w tym, że tak wówczas, tak i teraz, w kwestii do tej pory symbolicznej, czyli zadośćuczynienia Niemiec za straty i zbrodnie wyrządzone na terenie Rzeczypospolitej w czasie II Wojny Światowej, nie mieliśmy i nie mamy żadnego konkretu. Kanclerz Scholz zdołał się pochwalić tym, że w przyszłym roku zostanie uruchomiony polsko-niemiecki bilet młodzieżowy na kolei. Jest to naprawdę wiekopomny sukces. Ale już w obszarze zadośćuczynienia był znacznie mniej konkretny. Przypomniał jedynie, że w ubiegłym tygodniu rząd federalny przyjął propozycję realizacji Domu Polsko-Niemieckiego w Berlinie. To dobry sygnał. Ale bądźmy poważni – to, że przez tyle lat rząd w Berlinie nie potrafił podjąć decyzji w sprawie tak drobnej, doskonale pokazuje, jak instrumentalna jest polityka historyczna naszego sąsiada. Piękne zapewnienia o moralnym obowiązku były tylko zapewnieniami, bo w Polsce rządził „zły” PiS. Teraz rządzi „proniemiecka” KO, tak więc po latach strona niemiecka zdobyła się na mało znaczący i tani gest. Jeśli chodzi o inne deklaracje, to żyjące ofiary III Rzeszy mają otrzymać wsparcie od Republiki Federalnej. Ale konkretna kwota nie padła. Nie podano też żadnego harmonogramu.

Podobnie puste są obietnice dotyczące jakiegoś zadośćuczynienia. W tym wypadku jedyne, co było twarde, to powtórzenie, że z punktu widzenia formalno-prawnego temat reparacji jest zamknięty, co jest prawdą. Nie zmienia to tego, że pole do działania dla niemieckich polityków jest olbrzymie. Ale najwyraźniej oni po prostu nie są takim działaniem zainteresowani.