Gdy smaruję wąsy pomadą...

Ciekawą pracę napisała na ten temat ekonomistka Marit Hinnosaar z Uniwersytetu w Nottingham. Z tymi kartelami jest według niej tak. Załóżmy, że jestem influencerem i mam umowę z producentem pomady do wąsów. Codziennie rano mam wrzucać do sieci post o treści: „Gdy staję rano przed lustrem i myślę o Karolu Marksie, to wąsy smaruję pomadą Lolek” (jeśli pomada o takiej nazwie gdzieś faktycznie istnieje, to zaręczam, że zbieżność nazw jest czysto przypadkowa). Oczywiście mój wpływ na sprzedaż Lolka w drogeriach jest niemożliwy do zmierzenia – ludzie go kupujący nie podają powodów swojej decyzji. Producent pomady jednak ma swoje sposoby zmierzenia tego, czy mu się opłaca inwestowanie we mnie. Tym sposobem jest liczba lajków i komentarzy pod moimi postami. Jeśli jest ich dużo, to znaczy, że „angażuję” i że warto płacić mi bimbaliony. Teraz uważajcie, bo robi się ciekawie. Oczywiście, ja wiem, że muszę angażować. Cóż więc stoi na przeszkodzie, bym nie skumał się z innymi influencerami. Oni przecież potrzebują dokładnie tego, co ja. Robimy więc tak: ja wstaję rano, wstawiam post o pomadzie, a komentują go i lajkują koleżanka influencerka, która ma kontrakt z producentem wcierki do paznokci, oraz kolega influencer, co robi dla twórców izotonika. Potem ja idę na ich profile i zachwycam się zbawiennym wpływem wcierki i napoju. I tak się to nam kręci.

Takie kartele istnieją. Zresztą czemuż miałyby nie istnieć? Działają nawet algorytmy, które takimi zmowami sterują. Nie są (jeszcze) zabronione ani napiętnowane. A tort do podziału jest olbrzymi. Szacuje się, że już dziś (w skali globalnej) nakłady firm na marketing influencerski są mniej więcej już tak duże, jak nakłady na reklamy w prasie papierowej. Trend jest taki, że rynek prasowy będzie się dalej zwijał. A influencing przeciwnie.