PiESEL, czyli bubel prawny
Założenia projektu ustawy o systemie rządowego rejestru psów i kotów przewidują rozwiązania skłaniające adresatów do zachowań niepożądanych w celu uwolnienia się od nowych obowiązków
Poprzednia kadencja parlamentarna obfitowała w potworki legislacyjne, których nie tylko redakcyjna forma, lecz także stojąca za nimi koncepcja kompromitowała prawo dawcę, narażając na szwank i tak już poważnie nadwyrężony autorytet prawa. Niektóre z nich można przynajmniej próbować usprawiedliwić dobrymi intencjami, koniecznością szybkiego działania oraz brakiem dostatecznej wiedzy w realiach światowej epidemii. Okazuje się, że w polskim życiu publicznym wciąż silna jest wiara w moc nowych przepisów jako uniwersalnego plastra na faktyczne lub wyimaginowane problemy, które niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znikną, gdy władza poświęci im uwagę, unormuje w formie ustawy oraz zaangażuje aparat biurokratyczny.
Takim właśnie rozwiązaniem, w mojej ocenie, jest koncepcja promowana przez niewielką, lecz głośną grupę aktywistów, znana szerzej jako PiESEL: kampania społeczna na rzecz wprowadzenia obowiązku czipowania i rejestracji psów i kotów w ogólnopolskiej elektronicznej bazie danych. Inicjatywa, którą poparł już oficjalnie Parlamentarny Zespół ds. Ochrony Praw Zwierząt oraz, jak wynika z materiałów dostępnych w internecie, również minister cyfryzacji, a także niemała grupa organizacji samorządowych. Stojąca za nią idea – choć być może na pierwszy rzut oka sensowna i potrzebna – sprowadza się do ewidencjonowania wszystkich psów i kotów w państwowym rejestrze i ma na celu podniesienie poziomu ich ochrony, zapobieganie bezdomności, stworzenie mechanizmu na wypadek zaginięcia, a także zagwarantowanie efektywnego nadzoru ze strony państwa nad ich opiekunami.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.