Powrót opowieści

Pionierem miało być porno. „Podłej proweniencji pionierem postpiśmienności”, którą będzie charakteryzować bezpośredni charakter transferu przeżyć. To epoka, w której nie potrzeba ani słowa wypowiedzianego, ani słowa zapisanego, w której nie potrzeba symboli, by poczuć coś, co czują inni, i przekazać innym to, co czujemy my. Technologie to umożliwiające – którym dała początek fotografia, a które dziś doskonalą się w wirtualnej rzeczywistości – dzięki neuronaukom będą w stanie przekazywać myśl i emocję w jej czystej formie, z mózgu do mózgu, bez pośrednictwa zmysłów. Dzisiaj jesteśmy w fazie przejścia. Ostatnie bastiony pisma i związanych z nim logiki, argumentu, dyskusji, jeszcze trwają, ale się kruszą. Wraz z nimi rozpada się społeczeństwo i wspólnota – na rzecz zbioru „miliardów tożsamości”. Rynek idei zostaje zastąpiony przez rynek przeżyć. Wyłania się nowy rodzaj człowieka. Na dobre czy złe? Nowy człowiek tych kategorii nie stosuje.

Powyższe to wizja, którą w zbiorze esejów „Po piśmie” przedstawia Jacek Dukaj. Specjalista od fantastyki filozoficznym i poetyckim piórem tworzy obraz świata mogącego być równie dobrze dystopią, co faktycznym etapem rozwoju ludzkiej cywilizacji. Co ciekawe, książka zyskała rozgłos w 2019 r., dokładnie w tym samym czasie, gdy internet rewolucjonizował fenomen, który każe dziś postawić znak zapytania nad trafnością Dukajowskiej diagnozy: podcast.