Sędzia też człowiek. Lubi być doceniony

Czy to, że sędziowie wykonują taki a nie inny zawód, powinno ich eliminować z nagradzania, honorowania, odznaczania? Niektórzy uważają, że właśnie tak, bo sędzia ma być skromny, niewidoczny, zabierać głos wyłącznie w formie orzeczeń i ich uzasadnień. To tradycyjne ujęcie jego roli wciąż u nas pokutuje. Ale jest i drugie, mnie bliskie. Sędzia jest obywatelem, jak my wszyscy, ma prawo do wolności słowa, zgromadzeń, stowarzyszania. Poza wyjątkami wynikającymi z zasad etyki zawodowej nie powinien być ograniczany w swoim życiu, w tym publicznym. Co więcej, sędziów namawia się do wyjścia poza mury sądu, do kontaktu z obywatelami, przybliżania spraw sądu i prawa, do działań edukacyjnych. A jeśli sędziowie wychodzą i stają się widoczni, to dlaczego ograniczać im możliwość uznania za tego typu zasługi? Jak wyrazić wdzięczność, podziw, uznanie? Jak wskazać tych najlepszych, by mogli być przykładami, za którymi pójdą inni?