(Nie)odpowiedzialność za słowa

Poruszające i niesłychanie smutne wydarzenie z 13 stycznia 2019 r., kiedy prezydent Gdańska Paweł Adamowicz został śmiertelnie raniony nożem przez Stefana W., wywołało skrajne reakcje – naturalny w tym przypadku smutek, ale także wyrażaną na portalach społecznościowych radość (!) z ataku i jego śmiertelnego skutku, wypowiedzi usprawiedliwiające oraz gloryfikujące sprawcę, sugerujące kolejne cele (osoby), które „zasłużyły sobie na to”. Niezależnie od poglądów politycznych zapanowała jednak – przynajmniej teoretyczna – zgoda co do tego, że język, jakim posługują się w ostatnich latach w przestrzeni publicznej mieszkańcy Polski, nie ułatwia porozumienia pomiędzy nimi, a agresja werbalna może przeradzać się w przemoc fizyczną. Pomimo apeli o uszanowanie żałoby i niewykorzystywanie jej do doraźnych rozgrywek, politycy natychmiast wpadli na pomysł zorganizowania „niepolitycznych” marszy przeciw przemocy, a pogrzeb prezydenta Adamowicza stał się kolejną okazją do medialnego zaistnienia.